Anders-zijn

[Wonieka A. Meuter]

Lieve lezer,

Sommige mensen voelen zich een buitenstaander in deze wereld. Ze voelen zich er buiten staan, alsof ze niet kunnen of mogen deelnemen aan het leven. Ze zien vanalles om zich heen gebeuren. Kijken er naar. Voelen zich vreemd en er niet bij horend. Alsof ze anders zijn. Vaak is dit gevoel al heel jong begonnen.

Hoe anders kun je wezen? Hoe anders ben je werkelijk dan de anderen? In feite zijn we allemaal anders, uniek. En tegelijk ook heel erg gelijk en herkenbaar.

In hoeverre sta je er echt buiten, ben je echt anders? Of is er sprake van een onvermogen om je te verbinden? Deelnemen aan het leven betekent de ervaring van het leven toestaan. Betekent het toelaten van gevoelens en emoties. Van elk gevoel, van elke emotie. Door deze niet langer buiten te sluiten van een bewuste of onbewuste afwijzing. Door de verbinding te herstellen met je lichaam en je persoonlijkheid.

Dan kun je anders-zijn in verbondenheid.

Een hartegroet van Wonieka

[Josefien Harmsen]

Hallo Wonieka,
Bedankt voor je reageren.
Wat je schrijft over geen erkenning meer nodig hebben enzo dat weet ik wel, dat is m'n uiteindelijke "streven".
Wat ik alleen wel heel belangrijk vind op de weg hier naar toe,dat is contact houden met m'n behoeftes,ook die van het ego en dit niet te snel overstijgen of loslaten.Het kunnen en mogen voelen dat ik die erkenning nodig heb is voor mij vooruitgang in m'n proces.Ik heb ook lange tijd die behoefte (en andere behoeftes) minder gevoeld en gemerkt dat het (in ieder geval voor mij) belangrijk is daar toch nog doorheen te gaan voordat ik ze los kan laten.
Sommige spiritueelgerichte mensen vind ik hier te snel in en dan voel ik dat de behoefte er nog wel zit,maar het voelt als dat ze dat ontkennen en daar kan ik dan weer last van hebben.Ligt ook allemaal aan mezelf en mijn manier van kijken en ervaren,maar ik houd daar dus rekening mee.
Begrijp je dat een beetje?
Ik las bij jouw stukjes ook geregel iets over je behoefte voelen e.d. en tenslotte zitten we nu op de pagina van "geweldloze communicatie" waarbij het vooral gaat om je behoefte ervaren en erkennen.
Ik heb hier een cursus in gedaan en zit nu bij een oefengroep sinds kort.Zo ben ik met van alles en nog wat bezig,met "boven"en "onder" om het uiteindelijk allemaal 1 te laten zijn.
Hoe zit dat bij jou?
Als je zin hebt ooit, schrijf het nog eens.Heb ook even op je website gekeken, mooi.

Hartelijke groet,
Josefien
Wonieka A. Meuter zei:

Lieve Josefien,

Jouw schrijven maakt me blij, om hoe je verwoordt hoe jij je anders-zijn ervaart in verbondenheid met anderen. Je beschrijft het grotendeels zoals ik het bedoel.

Alleen, als jij je anders-zijn of uniciteit volledig ervaart en erkent, verlang je niet meer naar erkenning van anderen. En ook al word je dan regelmatig niet gezien of gekend in wie jij bent, je volledig-zijn maakt dat jij je niet eenzaam zult voelen. Alleen wel, want in wezen zijn we dat allemaal hier op aarde.

Een hartegroet van Wonieka

Josefien Harmsen zei:

Hallo Wonieka,
Jouw stukje zag ik staan en spreekt me heel erg aan,daarom wil ik nog graag even reageren.Waarschijnlijk reageer ik uit de behoefte zoals jij beschrijft van het willen deelnemen aan het leven,dus het toelaten van gevoelens (ook dit gevoel) en het uiten hiervan (nu in deze discussie). Ik ben het ook helemaal eens met wat je hebt geschreven: "anders-zijn in verbondenheid", daar gaat het wezenlijk om. Ik wil hier alleen graag nog m'n persoonlijke "anders zijn" aan toevoegen.

Omdat we ergens allemaal één zijn met elkaar en gelijk aan elkaar ,denk ik, dat het en misschien nu steeds meer juist voor mensen ook zo belangrijk is om juist ook anders te zijn en vooral om je erkend te voelen in je anders-zijn.Het anders-zijn, dat waarmee je je onderscheid (in verbondenheid en eenheid) is wie jij Bent.
Zelf denk ik en vooral ervaar ik, dat wie jij bent,wie je in wezen echt bent,dat dat de waarnemer is.Dat je dus degene bent die de wereld in kijkt,terwijl het lijkt alsof je op zoek bent naar jeZelf (soms),maar je zoekt al mét jeZelf.
Ik ervaar dat steeds sterker en wil van daaruit Leven met dat ik daarbij ook wil leven vanuit m'n emoties en persoonlijkheid zoals jij beschrijft,want daarmee sta je duidelijker in de wereld en maak je contact.
Alleen, het echte contact maken,het contact vanuit wie je werkelijk bent, je Wezen, jeZelf,dus vanuit de waarnemer,dat is wat ik meestal mis en waarnaar ik op zoek ben.Hierin ervaar ik ook m'n anders-zijn dus dat is dan weer ok,dat is dan misschien juist de bedoeling en mijn stukje leven.
Wat mensen anders maakt,dus het zichzelf laat zijn voelt voor mij als hoe mensen kijken.Hoe mensen kijken is ook hoe ze hun leven vormgeven,zo ervaar ik dat steeds meer.
Maar dit maakt het voor mij lastig om een echt contact, een echte ontmoeting met de ander te ervaren.Als ik het wezen van de ander ervaar als hoe hij/zij waarneemt (voor mij is dat ook een bepaalde energie) ,maar die ander ziet alleen wat hij ziet of denkt te zien en ervaart dit niet als komende uit zijn wezensenergie,dan is er geen ontmoeting.Er is wel verbondenheid,want dat is er altijd ,maar je erkent elkaar niet in je wezen dus voelt het voor mij niet als een ontmoeting als echt contact.

Ik besef dat dit een heel lastig onderwerp is zoals ik het aanroer.Ik heb ook net een discussie geplaatst over Bewustzijn en dat gaat hier eigenlijk ook om.
Ik heb nog geen reactie en dit overkomt me dus vaak (of meestal) als ik dit anders-zijn/anders-waarnemen van mezelf aanroer bij de ander.Overigens is mijn geschreven stukje daar ook erg abstract o.i.d.
Hierin ervaar ik mezelf dus als anders in de zin van alleen en eenzaam.En zo zal iedereen zich af en toe weleens zo voelen, vermoed ik.Ik denk alleen dat we niet alleen maar bezig moeten met het gelijk zijn aan elkaar beamen,maar dat we juist bezig moeten met elkaar erkennen in ons anders-zijn,dus in ons wezen.En in wezen mag je er zijn zoals je bent,ook als dat anders is.

Hartelijke groet, Josefien

n

[Wonieka A. Meuter]

Lieve Josefien,

Behoeftes horen bij het leven hier op aarde. Zolang we in een lichaam zitten zijn er behoeftes. Het gaat mij erom dat je kunt kijken op welke manier jij zelf voor die behoeftes kunt zorgen, op een manier die vrijheid geeft.

Ego is voor mij niet iets om los te laten. Ego betekent wat mij betreft: Ik. Niets meer en niets minder. Zelfs je persoonlijkheid hoef je niet los te laten. Zoals je zelf eerder ook al schreef: je persoonlijkheid gebruiken voor dat wat je wilt doen hier op aarde.

En over het voelen van emoties of behoeftes van anderen heb ik net een blog geschreven. Die kun je vinden op http://intuitief-leven.blogspot.com

Je vraagt me: Hoe zit dat bij jou? Waar vraag je naar?

Een hartegroet van Wonieka

[Josefien Harmsen]

Hoi Wonieka,

Nog even reageren op jouw vraag en dan de leegte in zoals beschreven in jouw stukje over "leegte".

Je vraagt waar ik naar vraag als ik jou de vraag stel "hoe zit dat bij jou?".
Die vraag is niet duidelijk nee,maar ik doelde op hoe jij persoonlijk met jouw behoeftes omgaat.Laat maar even zitten,ik hoef er nu geen antwoord op,tenzij je wel wat er over wilt schrijven of nog duidelijkerder vragen wilt,dan zal ik er een paar bedenken.

Ik heb even gekeken wat er met mezelf gebeurt.Het raakt m'n prikkelspieren wat,om het zo even te formuleren.
Je schrijft mooie stukjes over hoe jij erover denkt en voelt en zo kan je dus met elkaar uitwisselen.
Je stelt vragen aan mensen.Is dat om ze aan het denken te zetten of om je eigen verhaal te benadrukken?Dat weet ik dan even niet en werkt dus op m'n prikkelspieren omdat ik zelf de antwoorden al wel weet.Wie stelt wie nu vragen,vraag ik me af, wie is de coach?We zijn toch allebei coach,maar zijn we nu elkaar aan het coachen?nee toch zeker?Het is in ieder geval niet mijn bedoeling,ik wil gewoon uitwisselen.
En,omdat ik uit wil wisselen en op een pagina over "geweldloze communicatie"zit vraag ik ook naar jouw persoonlijke kant,naar jouw behoeftes,want die geef je in mijn beleving niet zo duidelijk aan.Het voelt voor mij als dat je naar de ander toeschrijft en dat mag,maar ik mis dan het beschrijven van jouw eigen behoefte hierachter,zoals bij "geweldloze communicatie" hoort.
Het geeft niet, het mag op de manier zoals je het doet.Ik wil er dan alleen zelf op letten dat ik dan niet teveel wél met m'n persoonlijke gevoelens en behoeften ga komen en vragen of adviezen erover terugkrijg.Dat vind ik niet zo prettig,kan op een gegeven moment ongelijkwaardig gaan voelen,die ervaring heb ik.
Ik heb geen moeite me kwetsbaar hierin op te stellen,dat kan ik juist vaak te goed,maar ik wil dat niet zomaar meer.

Zo,dat ontstaat bij mij uit jouw wedervraag.
Zullen we het maar even stoppen en de leegte in?
Maar mocht je toch doorgaan op behoeftes en jouw persoonlijke kant meer willen laten zien,dan wil ik daar alsnog wel voor open staan,geef het dan even aan.

Hoe dan ook, ik vind echt dat je mooie stukjes schrijft, het is alleen zo dat het altijd weer wat met mijn persoonlijke gevoel doet.En dan niet zozeer in de zin van dat het me prikkelt om op de vragen in te gaan die jij mensen stelt,maar meer in de zin van dat ik ga voelen hoe jouw manier van schrijven bij me binnenkomt.

Hartelijke groet, Josefien






Wonieka A. Meuter zei:

Lieve Josefien,

Behoeftes horen bij het leven hier op aarde. Zolang we in een lichaam zitten zijn er behoeftes. Het gaat mij erom dat je kunt kijken op welke manier jij zelf voor die behoeftes kunt zorgen, op een manier die vrijheid geeft.

Ego is voor mij niet iets om los te laten. Ego betekent wat mij betreft: Ik. Niets meer en niets minder. Zelfs je persoonlijkheid hoef je niet los te laten. Zoals je zelf eerder ook al schreef: je persoonlijkheid gebruiken voor dat wat je wilt doen hier op aarde.

En over het voelen van emoties of behoeftes van anderen heb ik net een blog geschreven. Die kun je vinden op http://intuitief-leven.blogspot.com

Je vraagt me: Hoe zit dat bij jou? Waar vraag je naar?

Een hartegroet van Wonieka

[Wonieka A. Meuter]

Lieve Josefien,

Nogmaals heel veel dank voor je uitgebreide reageren. Ik heb het even laten liggen, doordat er vanallerlei speelde in mijn leven dat mijn aandacht vroeg.

Je vraagt naar mijn behoeftes en persoonlijke ervaringen. Mijn behoefte bij het schrijven van blogs is het delen van mijn ervaringen en daarin bij te dragen aan het vergroten van het bewustzijn van mensen die daarvoor open staan over zichzelf, zodat ze meer vanuit vrijheid en wie ze zijn kunnen leven.

In mijn blogs blijf ik daarin bij de essentie, omdat iedereen zijn ervaring anders kan zijn en daar dan ook ruimte voor is. Doordat ik mijn persoonlijkheid geheeld heb, komen veel van de ervaringen die ik beschrijf voort uit het verleden. De behoeftes van het lichaam blijven, de meeste behoeftes van mijn persoonlijkheid staan ten dienste van mijn ziel en wat ik hier kom doen en zijn in die zin nauwelijks nog persoonlijk te noemen.

Maar wil je me op een wat persoonlijker manier volgen dan kun je me volgen op twitter: http://twitter.com/wonieka

Heb ik hiermee iets voor je kunnen verduidelijken?

Een hartegroet van Wonieka

Josefien Harmsen zei:

Hoi Wonieka,

Nog even reageren op jouw vraag en dan de leegte in zoals beschreven in jouw stukje over "leegte".

Je vraagt waar ik naar vraag als ik jou de vraag stel "hoe zit dat bij jou?".
Die vraag is niet duidelijk nee,maar ik doelde op hoe jij persoonlijk met jouw behoeftes omgaat.Laat maar even zitten,ik hoef er nu geen antwoord op,tenzij je wel wat er over wilt schrijven of nog duidelijkerder vragen wilt,dan zal ik er een paar bedenken.

Ik heb even gekeken wat er met mezelf gebeurt.Het raakt m'n prikkelspieren wat,om het zo even te formuleren.
Je schrijft mooie stukjes over hoe jij erover denkt en voelt en zo kan je dus met elkaar uitwisselen.
Je stelt vragen aan mensen.Is dat om ze aan het denken te zetten of om je eigen verhaal te benadrukken?Dat weet ik dan even niet en werkt dus op m'n prikkelspieren omdat ik zelf de antwoorden al wel weet.Wie stelt wie nu vragen,vraag ik me af, wie is de coach?We zijn toch allebei coach,maar zijn we nu elkaar aan het coachen?nee toch zeker?Het is in ieder geval niet mijn bedoeling,ik wil gewoon uitwisselen.
En,omdat ik uit wil wisselen en op een pagina over "geweldloze communicatie"zit vraag ik ook naar jouw persoonlijke kant,naar jouw behoeftes,want die geef je in mijn beleving niet zo duidelijk aan.Het voelt voor mij als dat je naar de ander toeschrijft en dat mag,maar ik mis dan het beschrijven van jouw eigen behoefte hierachter,zoals bij "geweldloze communicatie" hoort.
Het geeft niet, het mag op de manier zoals je het doet.Ik wil er dan alleen zelf op letten dat ik dan niet teveel wél met m'n persoonlijke gevoelens en behoeften ga komen en vragen of adviezen erover terugkrijg.Dat vind ik niet zo prettig,kan op een gegeven moment ongelijkwaardig gaan voelen,die ervaring heb ik.
Ik heb geen moeite me kwetsbaar hierin op te stellen,dat kan ik juist vaak te goed,maar ik wil dat niet zomaar meer.

Zo,dat ontstaat bij mij uit jouw wedervraag.
Zullen we het maar even stoppen en de leegte in?
Maar mocht je toch doorgaan op behoeftes en jouw persoonlijke kant meer willen laten zien,dan wil ik daar alsnog wel voor open staan,geef het dan even aan.

Hoe dan ook, ik vind echt dat je mooie stukjes schrijft, het is alleen zo dat het altijd weer wat met mijn persoonlijke gevoel doet.En dan niet zozeer in de zin van dat het me prikkelt om op de vragen in te gaan die jij mensen stelt,maar meer in de zin van dat ik ga voelen hoe jouw manier van schrijven bij me binnenkomt.

Hartelijke groet, Josefien






Wonieka A. Meuter zei:

Lieve Josefien,

Behoeftes horen bij het leven hier op aarde. Zolang we in een lichaam zitten zijn er behoeftes. Het gaat mij erom dat je kunt kijken op welke manier jij zelf voor die behoeftes kunt zorgen, op een manier die vrijheid geeft.

Ego is voor mij niet iets om los te laten. Ego betekent wat mij betreft: Ik. Niets meer en niets minder. Zelfs je persoonlijkheid hoef je niet los te laten. Zoals je zelf eerder ook al schreef: je persoonlijkheid gebruiken voor dat wat je wilt doen hier op aarde.

En over het voelen van emoties of behoeftes van anderen heb ik net een blog geschreven. Die kun je vinden op http://intuitief-leven.blogspot.com

Je vraagt me: Hoe zit dat bij jou? Waar vraag je naar?

Een hartegroet van Wonieka

[Josefien Harmsen]

Hallo Wonieka,

Het is mooi als je wat uit je ziel/bron komt op één lijn kan brengen met je persoonlijkheid: persoonlijkheid/ego ten dienste van je ziel, tenminste zo zie ik het dan.
Nu begrijp ik zo ongeveer hoe jij er mee bezig bent.
Je schrijft dat je het nauwelijks nog persoonlijk kan noemen.Nu ja, zo is jouw gevoel daar dan over, al heb ik absoluut geen moeite met persoonlijkheden, ook als er nog het één en ander aan hapert.Vaak vind ik het juist mooi als dat ook gezien mag worden, een haperende persoonlijkheid.Het laten zien en mogen laten zien (vooral van jezelf) maakt het voor mij weer heel en mooi.
Wat is eigenlijk een geheelde persoonlijkheid, vraag ik me dan af.Geheeld is voor mij ook kunnen accepteren en omgaan met een persoonlijkheid met "mankementen".

Wat jou volgen op twitter betreft.Ik heb al eens gekeken hoor.Maar ik ben niet zo'n twitter, ga zeker niet zelf twitteren, kijk alleen zo af en toe eens wat mensen schrijven.Maar het zijn zulke korte stukjes en het is zoveel.Ook van het systeem van volgen en gevolgd worden houd ik niet zo.Toen ik het de eerste keer zag begreep ik hier niet veel van.Wat willen die mensen nu?Is het een manier van reclame maken of is het een behoefte aan gevolgd worden?Het triggerde me wat,maar dat is natuurlijk ook weer iets van mezelf.Heb het weer losgelaten.
Ik vind het leuker als je hier af en toe eens een blog schrijft of meedoet aan een discussie, dat volg ik zeker.Via twitter kan ik er niet zoveel mee.

Hartelijke groet, Josefien

Wonieka A. Meuter zei:

Lieve Josefien,

Nogmaals heel veel dank voor je uitgebreide reageren. Ik heb het even laten liggen, doordat er vanallerlei speelde in mijn leven dat mijn aandacht vroeg.

Je vraagt naar mijn behoeftes en persoonlijke ervaringen. Mijn behoefte bij het schrijven van blogs is het delen van mijn ervaringen en daarin bij te dragen aan het vergroten van het bewustzijn van mensen die daarvoor open staan over zichzelf, zodat ze meer vanuit vrijheid en wie ze zijn kunnen leven.

In mijn blogs blijf ik daarin bij de essentie, omdat iedereen zijn ervaring anders kan zijn en daar dan ook ruimte voor is. Doordat ik mijn persoonlijkheid geheeld heb, komen veel van de ervaringen die ik beschrijf voort uit het verleden. De behoeftes van het lichaam blijven, de meeste behoeftes van mijn persoonlijkheid staan ten dienste van mijn ziel en wat ik hier kom doen en zijn in die zin nauwelijks nog persoonlijk te noemen.

Maar wil je me op een wat persoonlijker manier volgen dan kun je me volgen op twitter: http://twitter.com/wonieka

Heb ik hiermee iets voor je kunnen verduidelijken?

Een hartegroet van Wonieka

Josefien Harmsen zei:

Hoi Wonieka,

Nog even reageren op jouw vraag en dan de leegte in zoals beschreven in jouw stukje over "leegte".

Je vraagt waar ik naar vraag als ik jou de vraag stel "hoe zit dat bij jou?".
Die vraag is niet duidelijk nee,maar ik doelde op hoe jij persoonlijk met jouw behoeftes omgaat.Laat maar even zitten,ik hoef er nu geen antwoord op,tenzij je wel wat er over wilt schrijven of nog duidelijkerder vragen wilt,dan zal ik er een paar bedenken.

Ik heb even gekeken wat er met mezelf gebeurt.Het raakt m'n prikkelspieren wat,om het zo even te formuleren.
Je schrijft mooie stukjes over hoe jij erover denkt en voelt en zo kan je dus met elkaar uitwisselen.
Je stelt vragen aan mensen.Is dat om ze aan het denken te zetten of om je eigen verhaal te benadrukken?Dat weet ik dan even niet en werkt dus op m'n prikkelspieren omdat ik zelf de antwoorden al wel weet.Wie stelt wie nu vragen,vraag ik me af, wie is de coach?We zijn toch allebei coach,maar zijn we nu elkaar aan het coachen?nee toch zeker?Het is in ieder geval niet mijn bedoeling,ik wil gewoon uitwisselen.
En,omdat ik uit wil wisselen en op een pagina over "geweldloze communicatie"zit vraag ik ook naar jouw persoonlijke kant,naar jouw behoeftes,want die geef je in mijn beleving niet zo duidelijk aan.Het voelt voor mij als dat je naar de ander toeschrijft en dat mag,maar ik mis dan het beschrijven van jouw eigen behoefte hierachter,zoals bij "geweldloze communicatie" hoort.
Het geeft niet, het mag op de manier zoals je het doet.Ik wil er dan alleen zelf op letten dat ik dan niet teveel wél met m'n persoonlijke gevoelens en behoeften ga komen en vragen of adviezen erover terugkrijg.Dat vind ik niet zo prettig,kan op een gegeven moment ongelijkwaardig gaan voelen,die ervaring heb ik.
Ik heb geen moeite me kwetsbaar hierin op te stellen,dat kan ik juist vaak te goed,maar ik wil dat niet zomaar meer.

Zo,dat ontstaat bij mij uit jouw wedervraag.
Zullen we het maar even stoppen en de leegte in?
Maar mocht je toch doorgaan op behoeftes en jouw persoonlijke kant meer willen laten zien,dan wil ik daar alsnog wel voor open staan,geef het dan even aan.

Hoe dan ook, ik vind echt dat je mooie stukjes schrijft, het is alleen zo dat het altijd weer wat met mijn persoonlijke gevoel doet.En dan niet zozeer in de zin van dat het me prikkelt om op de vragen in te gaan die jij mensen stelt,maar meer in de zin van dat ik ga voelen hoe jouw manier van schrijven bij me binnenkomt.

Hartelijke groet, Josefien






Wonieka A. Meuter zei:

Lieve Josefien,

Behoeftes horen bij het leven hier op aarde. Zolang we in een lichaam zitten zijn er behoeftes. Het gaat mij erom dat je kunt kijken op welke manier jij zelf voor die behoeftes kunt zorgen, op een manier die vrijheid geeft.

Ego is voor mij niet iets om los te laten. Ego betekent wat mij betreft: Ik. Niets meer en niets minder. Zelfs je persoonlijkheid hoef je niet los te laten. Zoals je zelf eerder ook al schreef: je persoonlijkheid gebruiken voor dat wat je wilt doen hier op aarde.

En over het voelen van emoties of behoeftes van anderen heb ik net een blog geschreven. Die kun je vinden op http://intuitief-leven.blogspot.com

Je vraagt me: Hoe zit dat bij jou? Waar vraag je naar?

Een hartegroet van Wonieka