Geweldloos in contact

[Wonieka A. Meuter]

Lieve lezer,

Autistische kinderen lijken vaak moeite te hebben met zich in te leven in anderen. Hoe maak ik duidelijk wat er gebeurt in interacties?

Een voorbeeld uit de praktijk. Als ik terug kom op een eerdere situatie en er naar vraag zegt een (licht) autistische jongen van 11 (Maarten), die ik begeleid, dat hij het niet (meer) weet. Ik zeg hem dat niet te geloven. Want ik weet en zie dat hij heel veel waarneemt en vertel hem dat hij misschien moeite heeft om het te verwoorden. Ik leg hem uit wat er gebeurde in de interactie met twee andere kinderen even tevoren. Dat zijn vriend Jesse naar huis wil, omdat hij zich er buiten voelt staan, doordat Maarten grapjes maakte met een gezamenlijk vriendinnetje ten koste van zijn vriend Jesse. Ik verwoord de gevoelens en vraag of hij het herkent. En of hij het wil goed maken met zijn vriend. Maarten wil niet dat zijn vriend naar huis gaat en samen met mij wil hij het wel goedmaken. Zelf zegt hij tegen Jesse, dat hij niet wil dat hij naar huis gaat en biedt hij samen met mij zijn excuses aan door te zeggen dat hij niet aardig deed. En dan blijkt ook Jesse reden te hebben om sorry te zeggen. Het contact is weer hersteld.

Voor mij is geweldloos communiceren hierin heel behulpzaam gebleken. Door op een invoelende manier contact te maken zonder oordeel en vanuit mijn hart, maar wel gedragingen te benoemen, ontstond er moed en bereidheid om zich uit te spreken.

Wat zijn jullie ervaringen?

Een hartegroet van Wonieka

PS: de gebruikte namen zijn niet de echte namen.

[ruud]

Mooi voorbeeld Wonieka,
Wat voor mij herkenbaar is, is dat ik vaak het gevoel heb dat wat er gezegt wordt niet klopt, bij "gewone mensen".
Daar was ik voor GC vaak niet bereid om dat zo tackties inlevend - voelend te benaderen, gewoon te veroordelen dus.
Ik vraag nu wel door, ook geloof ik niet in wat er gezegt wordt, waardoor er vaak toch diepere dingen naar boven komen die voor mijn gevoel wel kloppen.
groetjes ruud