Spiritueel Ondernemers Netwerk

Lieve lezer,

Regelmatig lees ik over mensen die graag anderen willen helpen. Mij bekruipt dan steeds de vraag vanuit welke behoefte zij dat willen doen. Zelfs: wat maakt dat wij zo graag anderen willen helpen?

Helpen heeft voor mij altijd iets ongelijkwaardigs. Ik ga jou helpen, omdat ik denk beter te weten wat jij nodig hebt. Ik kan jou helpen, want jij zit in de put, met de handen in het haar o.i.d.

Ik wil je uitnodigen te voelen hoe de helper in jou voelt. Hoe voelt het voor je om een ander te helpen? Dat een ander jou nodig heeft? Vanuit welke behoefte in jezelf doe je het? En dan de andere kant. Hoe voelt het voor je om geholpen te worden? Dat een ander met hulp en oplossingen aankomt voor jouw problemen?

Het kan aanvankelijk prettig voelen, om te helpen of om geholpen te worden. De helper voelt zich vaak verantwoordelijk, terwijl de geholpene het fijn kan vinden dat de ander hem iets uit handen neemt. Kun je er de afhankelijkheid in voelen? En het gevoel van (on)macht? Kun je voelen hoe het je iets ontneemt? In beide gevallen?

In begeleiden gebeurt er iets anders. Dan heb je niets van de ander nodig voor jezelf. Je bent je bewust van je eigen behoeften en zorgt daar zelf voor. In een begeleiding spreek je iemand aan op zijn kracht, op zijn eigen vermogen antwoorden te vinden en beslissingen te nemen. Bij begeleiden blijft de ander zelf verantwoordelijk. Bij een begeleiding vanuit het hart ontstaat er een ontmoeting, waarin wonderen kunnen gebeuren.

Een hartegroet van Wonieka

Weergaven: 185

Berichten in deze discussie

Helemaal mee eens!

De begeleider geeft alleen kennis, liefde en ervaring door om dit samen te voegen en te verwerken met hetgeen de gesprekspartner zelf al in huis heeft.

Daardoor krijgt de innerlijke kracht weer wat ruimte en komen eigen hulpbronnen naar boven.
Dat is heel mooi geformuleerd Lianne, maar hoe zit het met de motivatie/wens om begeleider te worden ?
Waar komt dat vandaan?

Groetjes

Corrie.


Lianne van Zutphen zei:
Helemaal mee eens!

De begeleider geeft alleen kennis, liefde en ervaring door om dit samen te voegen en te verwerken met hetgeen de gesprekspartner zelf al in huis heeft.

Daardoor krijgt de innerlijke kracht weer wat ruimte en komen eigen hulpbronnen naar boven.
@corrie,

Waar komt de motivatie vandaan, ik denk graag even mee…. Ik denk dat motivatie overal vandaan kan komen. Misschien wordt de wens om begeleider te worden uit idealisme geboren. Bijv. omdat iemand wenst, dat andere ook zoveel mogelijk bij hun vrijheid en kracht blijven. De ene persoon gaat schrijven de ander maakt en schilderij en een begeleider kiest voor een direct contact. Waarschijnlijk houd h(z)ij veel van zichzelf en van andere mensen en heeft h(z)ij een mooie balans tussen hoofd en hart. Misschien komen zijn of haar collega’s vaker voor een praatje even langs. En merkt h(z)ij dat dit veel betekend, voor hen beide, (een prettige, goed gesprek geeft ook de begeleider energie). Misschien vind h(z)ij het gewoon leuk om mee te denken met iemand en is de begeleider heel creatief. En heeft h(z)ij er schik in om vraagstukken van verschillende kanten te bekijken. Men kan de wens om begeleider te worden ook spontaan krijgen. Nadat iemand misschien zelf jaren geworsteld heeft met een thema en de nieuwe inzichten nu als ervaringsdeskundige wil delen. Ik ken een begeleider die het kreeg opgedrongen van zijn leidinggevende. Met frisse tegenzin ging hij braaf naar de cursus, na 2 jaar en vele meters boeken verder, werd hij enorm enthousiast. Hij heeft zijn baan opgezegd en is het fulltime begeleider geworden. Vaak is het zo dat begeleiders ervoor kiezen omdat ze er goed in zijn. Waar je goed in bent vind je meetal ook leuk of fijn.
Ook een ontmoeting, een boek of film, etc. kan je motiveren. De meeste begeleider volgen opleidingen, andere zijn natuurtalenten zoals Tolle of Covey. Wat denk jij?
Hallo Lianne en Corrie,

Hartelijk dank voor jullie reacties. Wat mij opvalt in jullie schrijven over motivatie/wens om begeleider te worden, dat jullie in algemeenheden praten. Over wat anderen zou kunnen motiveren. Je kunt er heel veel over denken en bedenken. Wat ik interessant vind is wat heeft jullie bewogen om een begeleider te worden?

Een hartegroet van Wonieka

Lianne van Zutphen zei:
@corrie,

Waar komt de motivatie vandaan, ik denk graag even mee…. Ik denk dat motivatie overal vandaan kan komen. Misschien wordt de wens om begeleider te worden uit idealisme geboren. Bijv. omdat iemand wenst, dat andere ook zoveel mogelijk bij hun vrijheid en kracht blijven. De ene persoon gaat schrijven de ander maakt en schilderij en een begeleider kiest voor een direct contact. Waarschijnlijk houd h(z)ij veel van zichzelf en van andere mensen en heeft h(z)ij een mooie balans tussen hoofd en hart. Misschien komen zijn of haar collega’s vaker voor een praatje even langs. En merkt h(z)ij dat dit veel betekend, voor hen beide, (een prettige, goed gesprek geeft ook de begeleider energie). Misschien vind h(z)ij het gewoon leuk om mee te denken met iemand en is de begeleider heel creatief. En heeft h(z)ij er schik in om vraagstukken van verschillende kanten te bekijken. Men kan de wens om begeleider te worden ook spontaan krijgen. Nadat iemand misschien zelf jaren geworsteld heeft met een thema en de nieuwe inzichten nu als ervaringsdeskundige wil delen. Ik ken een begeleider die het kreeg opgedrongen van zijn leidinggevende. Met frisse tegenzin ging hij braaf naar de cursus, na 2 jaar en vele meters boeken verder, werd hij enorm enthousiast. Hij heeft zijn baan opgezegd en is het fulltime begeleider geworden. Vaak is het zo dat begeleiders ervoor kiezen omdat ze er goed in zijn. Waar je goed in bent vind je meetal ook leuk of fijn.
Ook een ontmoeting, een boek of film, etc. kan je motiveren. De meeste begeleider volgen opleidingen, andere zijn natuurtalenten zoals Tolle of Covey. Wat denk jij?
Hallo Wonieka en Lianne,

Als ik iemand begeleidt komt dat voort uit de behoefte de ander te helpen ( behoefte) en mijn kennis/ervaring door te geven zodat de ander er ook iets mee kan en daardoor zich meer bewust wordt en harmonischer met het leven om kan gaan.
Tegelijkertijd merk ik dat het ook gaat om een stukje waardering en erkenning ( behoefte). Als die ander er niets mee doet ben ik gauw uitgepraat. Ik vind het dan zonde van mijn tijd en inspanning en voel me afgewezen. Het buikgevoel komt dan op zoals zo mooi omschreven in het boek " effect over communikatie en teambuilding" van Johan Olav Koss en Bente Marie Ihlen. Daarentegen als ik zie dat de ander er iets mee doet of ermee geholpen wordt en er blij mee is, geeft me dat vreugde en energie.
Dat heeft er toe geleid niet meer spontaan iemand te adviseren, slechts als de ander iets vraagt ga ik er op in, zodat ik zekerheid heb dat die ander er behoefte aan heeft.
Wat is jullie ervaring hierin?

Groetjes

Corrie
Hallo Corrie,

Heel lang heb ik de behoefte gehad om anderen te helpen. Het was zelfs een overlevingspatroon. Hoewel ik nu denk dat het begonnen is vanuit een groot kinderhart, dat gaf om het geven. En nu voelt het voor mij opnieuw zo. Geven om te geven, omdat ik overstroom. Dat heeft niets persoonlijks meer. Aansluiten op dat wat nodig is. Voor mij is een al dan niet hardop gestelde vraag wezenlijk, omdat dit de verantwoordelijkheid bij de persoon zelf legt. Alleen dan kan er een wezenlijke verandering of ontwikkeling plaatsvinden.

Een hartegroet van Wonieka

corrie vonk zei:
Hallo Wonieka en Lianne,

Als ik iemand begeleidt komt dat voort uit de behoefte de ander te helpen ( behoefte) en mijn kennis/ervaring door te geven zodat de ander er ook iets mee kan en daardoor zich meer bewust wordt en harmonischer met het leven om kan gaan.
Tegelijkertijd merk ik dat het ook gaat om een stukje waardering en erkenning ( behoefte). Als die ander er niets mee doet ben ik gauw uitgepraat. Ik vind het dan zonde van mijn tijd en inspanning en voel me afgewezen. Het buikgevoel komt dan op zoals zo mooi omschreven in het boek " effect over communikatie en teambuilding" van Johan Olav Koss en Bente Marie Ihlen. Daarentegen als ik zie dat de ander er iets mee doet of ermee geholpen wordt en er blij mee is, geeft me dat vreugde en energie.
Dat heeft er toe geleid niet meer spontaan iemand te adviseren, slechts als de ander iets vraagt ga ik er op in, zodat ik zekerheid heb dat die ander er behoefte aan heeft.
Wat is jullie ervaring hierin?

Groetjes

Corrie
Dank je wel Wonieka,
Je antwoord geeft ruimte.
Vanuit een gevoel van verantwoordelijkheid, zo zie ik dat tenminste, heb ik ook de wens dat een ander er iets mee doet. Dat loslaten lijkt me heel goed en dat kan natuurlijk vanuit het besef dat een ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en wij ons daar niet in mogen mengen als dat niet gewild of gewenst wordt.
Dan heb ik nog wel moeite met in hoeverre je je daarin moet mengen en een ander kan stimuleren.
Vanuit mezelf weet ik dat af en toe een duwtje in de rug als je twijfelt wel goed kan zijn.
Groetjes

Corrie.
Wat mij de afgelopen jaren duidelijk geworden is dat het mij een fijn gevoel gaf om een ander te helpen. Daarbij was soms duidelijk re zien dat ik geen oog voor de ander had en alleen mijn eigen behoefte aan het vervullen was. Tegenwoordig vind ik voldoening om de ander op weg te helpen. Dit kan zijn door mogelijkheden aan te dragen, waaruit de ander kan kiezen. Of door de ander te helpen doordat hij/zij er om gevraagd heeft. Vol ja zeggen tegen iemand die jou om hulp vraagt houdt nog al wat in. Het kan namelijk zijn dat je iets gaat doen wat je zelf niet leuk vind om te doen. En hoe doe je dat doen. Word je chagrijnig of word je nederig omdat hulp uit zoveel verschillende gezichten heeft. Bij mij is dat laatste het geval.

Ik ben heel erg gegrepen door een film. Deze heet Pay it forward. De inhoud van de film gaat over een jongen in Amerika die een maatschappijleer opdracht krijgt. Maak een concreet en uitvoerbaar plan om de wereld te verbeteren.
Deze jongen had het volgende bedacht:
Wanneer iemand jou helpt, dan bedank je die persoon door drie andere personen te helpen (op jouw manier, welke vorm dan ook ). Zo wordt een grote reactie gecreëerd.
Dit was bedacht in Amerika. Ik was laatst bij een haptonoom en daar hadden we het ook over hulp. Hij vertelde uit zijn ervaring dat in de periode dat hij nog student was hij niet veel geld had. Al het geld wat hij had gaf hij uit aan cultuur en reizen. Tijdens zo'n reis liftte hij naar Joegoslavië en reed hij ca. 30 uur met een vrachtwagenchauffeur mee. Toen ze afscheid van elkaar namen vroeg de haptonoom wat de chauffeur van hem kreeg. Deze gaf als antwoord niets, Wanneer je straks wat beter in je geld zit, geef het dan aan iemand die het dan nodig heeft. Dit is realiteit. Het maakt niet uit vanuit welke manier jij die reactie in stapt. Het erin stappen daar gaat het om.

Hulp heeft bij mij vaak opgeroepen dat ik minderwaardig was, of voor wat hoort wat. Als gevolg daarvan heb ik een patroon ontwikkeld van ik doe het zelf (en dan ook nog alleen). Toen ik mij dat realiseerde besefte ik dat ieder zijn kwaliteiten heeft en naar mijn mening wordt de wereld een betere wereld wanneer we gebruik maken van elkaars kwaliteiten. Het leven is voor mij naast vechten nu ook een leven geworden van genieten. Genieten van elkaar en dat ik het niet meer alleen hoef te doen.
Hallo Wonieka,

Ik denk dat iedere therapeut of coach het wel herkent, het "helperssyndroom". Ik (her)ken het in ieder geval wel. Het heeft veel te maken met je aard en de rol die hebt leren aanemen van jongsaf aan. Mijn vader was een enorme helper, in negatieve zin, waardoor ik zoiets had: laat me mijn eigen boontjes doppen, ik wil niet geholpen worden. Mijn moeder was een slachtoffer die ik altijd moest helpen, dat gaf mij bestaansrecht. Met dat soort overlevingspatronen gaan werken is een recept voor burnout. Werken en me verantwoordelijk voelen voor anderen werd een zure plicht en anderen om hulp vragen werd uiteindelijk noodzakelijk. Ik had toen zelfs nog de neiging om mijn therapeut te helpen. Het is dan een lange weg om de vrijheid en het plezier in je werk terug te vinden.

Begeleiden is voor mij nu inderdaad ook een ontmoeting, een contact waarin je elkaar echt tegenkomt, een stukje samen oploopt en je verwondert over wat je tegenkomt. Als er een onvrijheid in komt vanuit mezelf of de ander, ervaar ik dat altijd fysiek. Dat is voor mij een signaal om de situatie van wat meer afstand te bekijken.

Een vriendin van mij had ter illustratie een mooie ervaring met een oefening, waarbij 3 mensen haar afzonderlijk in een ruimte benaderden met ieder een andere gedachte. Bij de eerste kreeg ze het gevoel dat haar strot werd dichtgeknepen. Bij de tweede had ze het gevoel dat ze in een koker zat en bij de derde voelde ze zich vrij en open. De eerste had als gedachte:"ik ben de dokter ik en ik ga je beter maken". De tweede had als gedachte: ik denk dat ik weet wat er aan de hand is, maar vertel het maar. De derde had als gedachte: "Wat wil je met me delen". Zo zie je dat alleen al de gedachte invloed heeft op iemands gevoel van vrijheid, laat staan je woorden en handelingen.

Hartelijke groet,

Helma
Lieve Helma,

Heel herkenbaar en mooi hoe je beschrijft wat helpen in jouw leven heeft betekent.

En dank voor de oefening die je beschrijft. Een oefening die mensen laat ervaren hoezeer wat we denken op de een of andere manier bij anderen aankomt.

Een hartegroet van Wonieka

Helma Eijck zei:
Hallo Wonieka,

Ik denk dat iedere therapeut of coach het wel herkent, het "helperssyndroom". Ik (her)ken het in ieder geval wel. Het heeft veel te maken met je aard en de rol die hebt leren aanemen van jongsaf aan. Mijn vader was een enorme helper, in negatieve zin, waardoor ik zoiets had: laat me mijn eigen boontjes doppen, ik wil niet geholpen worden. Mijn moeder was een slachtoffer die ik altijd moest helpen, dat gaf mij bestaansrecht. Met dat soort overlevingspatronen gaan werken is een recept voor burnout. Werken en me verantwoordelijk voelen voor anderen werd een zure plicht en anderen om hulp vragen werd uiteindelijk noodzakelijk. Ik had toen zelfs nog de neiging om mijn therapeut te helpen. Het is dan een lange weg om de vrijheid en het plezier in je werk terug te vinden.

Begeleiden is voor mij nu inderdaad ook een ontmoeting, een contact waarin je elkaar echt tegenkomt, een stukje samen oploopt en je verwondert over wat je tegenkomt. Als er een onvrijheid in komt vanuit mezelf of de ander, ervaar ik dat altijd fysiek. Dat is voor mij een signaal om de situatie van wat meer afstand te bekijken.

Een vriendin van mij had ter illustratie een mooie ervaring met een oefening, waarbij 3 mensen haar afzonderlijk in een ruimte benaderden met ieder een andere gedachte. Bij de eerste kreeg ze het gevoel dat haar strot werd dichtgeknepen. Bij de tweede had ze het gevoel dat ze in een koker zat en bij de derde voelde ze zich vrij en open. De eerste had als gedachte:"ik ben de dokter ik en ik ga je beter maken". De tweede had als gedachte: ik denk dat ik weet wat er aan de hand is, maar vertel het maar. De derde had als gedachte: "Wat wil je met me delen". Zo zie je dat alleen al de gedachte invloed heeft op iemands gevoel van vrijheid, laat staan je woorden en handelingen.

Hartelijke groet,

Helma
Als eerste helpen. Er ligt meestal een behoefte (drive) onder die moeilijk boven water komt. Dit mede omdat er duizenden exuces zijn om het te doen; helpen. En zijn slechts een paar redenen om het niet te doen. Ik daag julie uit om de redenen te noemen om het niet te doen.

Succes!
Dood spoor?

RSS

richting geven aan
je leven en werk
"beschrijft de essentie van 'persoonlijk leiderschap'
in werk en leven"

"lees dit boek en je weet alles"

meer reacties...
te koop bij:
managementboek.nl
 

"Wil je weten wie je bent en wat je hier te doen hebt?"
"authentiek, overzichtelijk, helder en enorm inspirerend"

te koop bij:
managementboek.nl

Badge

Bezig met laden...

© 2017   Gemaakt door Theo Buijsrogge.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden