Spiritueel Ondernemers Netwerk

Het aardige van een netwerkbijeenkomst is dat je gemakkelijk contact maakt. Dat is natuurlijk logisch. Wie een dergelijke activiteit bezoekt, stapt daar open in en gaat niet, met de armen beschermend over elkaar en de benen stijf gekruist, zwijgend in een hoekje zitten. Dan kun je net zo goed thuisblijven. Maar thuisblijven, nee, dat wilde ik niet. Een fervent netwerker ben ik niet, maar de bijeenkomst op dinsdag 28 mei wilde ik graag meemaken. Ik had het gevoel dat ik wel wat gelijkgestemden zou treffen; mensen die, net als ik, dolgraag willen doen wat hun hart ze influistert of toeschreeuwt, en net als ik ervaren hoe lastig het in de praktijk kan zijn om daar gehoor aan te geven.

Het scheelt nogal waar zo’n bijeenkomst wordt gehouden. Samaya leek me op het eerste gezicht al een goede keus. Prachtig gebouw, ideaal gelegen en omgeven door een prettige sfeer. De vrolijk kwetterende vogeltjes, het warme zonnetje en het zachte briesje voegden daar nog een dimensie aan toe. Een goed begin. Maar ik moest nog wel naar binnen.

Ook in de riante zaal was het begin goed. Er werd vriendelijk met elkaar kennisgemaakt, er werden handen geschud. Ik ontwaarde zelfs een innige omhelzing. Ja, de wil om met elkaar een band te smeden was duidelijk aanwezig. En voelde je je nog niet verbonden met de andere deelnemers, dan voorzag het programma er wel in dat het alsnog gebeurde. Staan, een kring vormen, de twee belendende handen vastpakken en gezamenlijk zingen. Daar openden we de middag mee. Voor de een voelde dat misschien een beetje ongemakkelijk, voor de ander was het misschien juist prettig. Zelf ben ik niet zo van het fysieke, maar ik vond het wel wat hebben.

Goed, verbonden waren we al. Dat was in ieder geval aardig gelukt. Nu moesten we nog even samenwerken om op één lijn te komen. Ook daar had Theo iets leuks op bedacht. Groepjes van acht vormden een kring en met de handen werd blindelings naar twee andere handen getast om die vervolgens beet te pakken. De groepjes kwamen behoorlijk in de knoop te zitten. En nu was het zaak om de knoop te ontwarren, zonder elkaar los te laten, totdat er weer een mooi kringetje ontstond. Ook dit lukte wonderwel.

Spelenderwijs kwamen de deelnemers dichter tot elkaar. Ik voelde me in toenemende mate op mijn gemak. Toen we tweetallen moesten vormen voor een dialoog, greep ik deze kans dan ook meteen aan om gezellig wat koetjes en kalfjes uit de schuur te halen. Maar ho ho, dat was niet de bedoeling. Er moesten dialogen worden gevoerd. Theo reikte daartoe een niet eenvoudige opdracht aan: de eerste aanraking met het zelf, vertel je gesprekspartner daar eens wat over.

Het was diep graven, maar er kwam wel iets bij me boven. En gaandeweg, in de gesprekken met viertallen, en later, buiten op het gras met een grotere groep, kwam er nog meer naar boven. De wens om mijn hart te volgen, de barricades die ik zelf opwerp. En hé, daarin blijk ik niet alleen te staan. Daar kampen andere mensen ook mee. Wat een verademing, die erkenning en herkenning. Er was overigens al het een en ander bij me aangeroerd door 18 wezenlijke vragen te beantwoorden, die door Anne Marie Reimert in een hoog tempo waren afgevuurd. Tijd om over de antwoorden na te denken was er niet; ze moesten meteen, vanuit het gevoel, opkomen. En daardoor kwamen uitgerekend de juiste antwoorden op papier te staan.

Het delen en herkennen van de ervaringen was voor mij al heel verrijkend. En dan maakte ik, als toetje, ook nog wat mooie momenten mee. Er werd zomaar een simpele methode aangereikt om vanuit je hart te glimlachen. Het werkte direct. Een deelneemster liet haar tranen vrijelijk stromen in het besef dat ze haar verhaal in een veilige, begripvolle omgeving kon vertellen. Wat een durf. En dan die dame die terloops vertelde dat ze ‘gewoon’ haar vaste baan had opgegeven, omdat ze voor zichzelf wilde beginnen. Fantastisch. En dan die prettige, onderhoudende gesprekken die ik tijdens de borrel voerde. Zo inspirerend kan netwerken dus zijn.

Redenen genoeg om in een opperbest humeur, met een glimlach om de mond en een verende tred de parkeerplaats op te zoeken en naar huis te rijden. Vol vertrouwen. Want dat was mijn grootste winst.

Marcel van Stigt

Weergaven: 174

Berichten in deze discussie

Beste Marcel, dankjewel voor je verslag. Ik kijk uit naar de volgende netwerkbijeenkomst en hoop dat ik daaraan kan deelnemen. Wat moet dat heerlijk zijn om met zoveel gelijkgestemden bij elkaar te kunnen zijn!

RSS

richting geven aan
je leven en werk
"beschrijft de essentie van 'persoonlijk leiderschap'
in werk en leven"

"lees dit boek en je weet alles"

meer reacties...
te koop bij:
managementboek.nl
 

"Wil je weten wie je bent en wat je hier te doen hebt?"
"authentiek, overzichtelijk, helder en enorm inspirerend"

te koop bij:
managementboek.nl

Badge

Bezig met laden...

© 2017   Gemaakt door Theo Buijsrogge.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden