Spiritueel Ondernemers Netwerk

Mijn dochter heeft een hondje. Uit Spanje. Een puppy nog. Een asbakje van ongeveer kinderkaplaarshoog met een idioot groot tederheidsgehalte. Tenminste, als je van dieren houdt. Hij is nog niet zindelijk en gaat dus op zijn hurkjes waar het hem uitkomt. In de regel is dat op plaatsen die in onze ogen weliswaar strategisch, maar toch minder gelukkig gekozen zijn. Zijn lieve bruine oogjes met vragende blik – kopje een beetje scheef – maken daarbij wel een hoop goed.

 

Puppies, jonge konijntjes, katjes, kleine kinderen, ze hebben allemaal iets vertederends en maken iets in ons los waardoor we ze willen beschermen en koesteren. Knap gevonden van Moedertje Natuur! Zelf ervaar ik altijd een overweldigend gevoel van liefde en warmte, alsof er een zonnetje gaat schijnen in mijn binnenste. Dan moet dat gevoel eruit en begint Het Grote Knuffelen (oppassen voor je neus bij kleine katjes en konijntjes!).

 

Soms vraag ik me weleens af waar die behoefte vandaan komt. Heb ik dat misschien gemist in mijn jeugd? Ben ik niet genoeg geknuffeld of had ik als kind niets om zo mee te knuffelen? Ik heb een leuke jeugd gehad, volop vrijheid en kattenkwaad. Al vrij jong konden we eigenlijk doen en laten waar we zin in hadden (en tot mijn ouders wanhoop deden we dat dan ook). Aan huisdieren is nooit gebrek geweest. Honden, katten, parkietjes (wij hadden er een die onder het eten steevast in de appelmoes landde), konijnen, noem maar op. Knuffelmogelijkheden te over dus…

 

Tegenwoordig denk ik dat het maken heeft met eigenliefde. Houd ik wel genoeg van mezelf? Velen worden opgevoed met het idee klaar te moeten staan voor anderen en vaak kwijten we ons zo goed van die taak, dat we onszelf daarbij een beetje vergeten. Zeker als je bijvoorbeeld een gezin hebt of ouders waar je zorg voor draagt of een dienstbaar beroep hebt. Of gewoon als je een druk leven hebt.

 

Nu de dagen korter worden en het langer donker blijft, heb ik de neiging om – net als alles in de natuur – me naar binnen te keren, me terug te trekken. Ik merk dat ik dan weer meer naar mezelf op zoek ga… moet.

 

Tijdens de warme zomermaanden speelt het leven zich hoofdzakelijk buiten af, dragen we lichte kleding en lijkt het leven zelf ook een stukje lichter. Naarmate de dagen korter worden, gaan we weer laagjes toevoegen. Letterlijk en figuurlijk. Truitje, jas, shawl. Maar ook mentaal voegen we laagjes toe en bedekken we zo het licht in ons alsof we het willen bewaken, behoeden, voor het gure, koude weer buiten. Het leven begeeft zich binnenshuis en we kruipen bij elkaar om warm te blijven.

 

Deze koude maanden zijn bij uitstek geschikt voor contemplatie. Niet voor niets vinden in deze periode de meest heilige dagen van het jaar hun oorsprong. Een natuurlijk proces dus, dat naar binnen keren.

 

Eigenliefde… Is het niet egoïstisch om aandacht aan het eigen innerlijk te besteden? Om te kijken waar nu je eigen behoeftes liggen? Ik denk het niet. Sterker nog, ik denk dat het noodzakelijk is, want hoe kun je geven uit een vat dat leeg is? Pas als we zelf in balans zijn en goed in ons vel zitten, zijn we in staat om ook écht te geven.

 

Onder andere door meditatie, door naar je gevoel te gaan, kun je kennis maken met je kern, met het licht in jezelf, met je ziel. In het begin kan dat best emotioneel zijn, als je er bijvoorbeeld achter komt dat je jezelf op zielsniveau verwaarloosd hebt. Maar als je dat eenmaal weet, kun je eraan gaan werken. Kun je dingen anders gaan aanpakken en jezelf eens voor de ander stellen. Kun je wat tijd voor jezelf pakken en iets doen wat je graag zou willen doen, maar nooit aan toekomt. Voor de een is dat even de tijd om een boek te lezen, voor de ander kan dat een bezoek aan de sauna zijn. Belangrijk is dat we onszelf eens op de eerste plaats stellen. Nu ik…

 

Stiekem ben ik af en toe best jaloers op die puppies en al dat kleine grut, menselijk en dierlijk. Ze hoeven maar met hun oogjes te knipperen en je hart gaat open en bijna als vanzelf gaat je hand naar dat lieve bolletje en móet je gewoon aaien.

 

‘S avonds neem ik de proef op de som en als we op de bank zitten knipper ik mijn groenbruine ogen naar Myrthe en leg mijn hoofd in haar schoot. Als vanzelf streelt ze afwezig met haar nagels over mijn rug en door mijn haar. Mijn lichtje binnen begint te gloeien en ik voel een rust over me heen komen. Het werkt! Mijn zieltje is zich aan het opladen. Maar, dieren zijn aan haar niet besteed. Ook lieve kleine dieren niet. Zij houd alleen van dieren met pepersaus. Ieder z’n smaak. Ik besluit morgen eens lekker voor haar te koken. Misschien een stoofpotje met een lekker mals lamsboutje…

Weergaven: 14

Opmerking

Je moet lid zijn van Spiritueel Ondernemers Netwerk om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Spiritueel Ondernemers Netwerk

richting geven aan
je leven en werk
"beschrijft de essentie van 'persoonlijk leiderschap'
in werk en leven"

"lees dit boek en je weet alles"

meer reacties...
te koop bij:
managementboek.nl
 

"Wil je weten wie je bent en wat je hier te doen hebt?"
"authentiek, overzichtelijk, helder en enorm inspirerend"

te koop bij:
bol.com en auteurs

Badge

Bezig met laden...

© 2019   Gemaakt door Theo Buijsrogge.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden