Deze vraag kwam in mij op naar aanleiding van mijn eigen ervaring waarin een crisis aanleiding was voor een sterke groei in bewustzijn. Die dwong mij mijn (spirituele) inzichten werkelijk te doorvoelen, te leren wat emoties met je doen en wat jezelf met emoties kunt doen, te leren loslaten en mensen vergeven. Achteraf voelt het dat dit nodig was voor mijn ontwikkeling en kan ik er dankbaar voor zijn, hoe moeilijk het soms ook was. Ook van vele anderen uit het Spiritueel Ondernemers Netwerk hoorde ik vergelijkbare verhalen.
Het roep bij mij twee vragen op:
Kun je ook een hoger bewustzijn krijgen zonder crisis?
Waarom blijft de ene persoon in de slachtofferrol zitten en komt de ander er juist sterker uit? 

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen hiermee.

Dezelfde discussie staat ook in de LinkedIn-groep: http://lnkd.in/jhMUSp

You need to be a member of Spiritueel Ondernemers Netwerk to add comments!

Join Spiritueel Ondernemers Netwerk

Email me when people reply –

Replies

  • Hallo Cindy,

    Fijn dat je zelf geen crisis nodig had en wat was dan de aanleiding om die dingen te gaan doen die je schrijft?

    Crisis is ten slotte vooral een aanleiding om anders te gaan kijken en ook die dingen te gaan doen.

     

    • Dag Theo,
      Voor mij is het als kind begonnen, ik werd streng kerkelijk opgevoed, maar zag het leven totaal anders als de kerkvaderen, en werd nieuwsgierig naar antwoorden. Ik zag als kind altijd aura's en soms energiewezens.. De bijbel staat er vol van, maar in het hier en nu vragen ze zich af of het allemaal wel goed met je gaat, als je een engel ziet of een gesprekje met God. Zover mijn herinnering terug gaat voelde ik een diepe verbinding met God. Maar vond geen voldoening in de kerk, het klopte gevoelsmatig niet. Mijn vragen werden en worden nog steeds beantwoord vanuit de 'spirituele' invalshoek.
      Heb ervaren dat God niet buiten mezelf staat en kan nu alle antwoorden in mezelf vinden, heb soms wel bevestiging nodig(-:
      Eigenlijk ben ik steeds weer op zoek naar verdieping en zodra een situatie of persoon me niet bevalt, ga ik op zelfonderzoek.
      Het leven leerde me (mijn waarheid dus) dat ik alles bewust of onbewust creëer om vooruit te komen, dus waarom niet bewust creëren!
      Voor mij gaat het erom dat ik steeds de uitdagingen in het leven aanga, hoe groot of klein deze ook is. Daarbij is mijn lichaam het perfecte instrument.
      Ik hoop dat ik zo een antwoord heb gegeven...

      Theo Buijsrogge zei:

      Hallo Cindy,

      Fijn dat je zelf geen crisis nodig had en wat was dan de aanleiding om die dingen te gaan doen die je schrijft?

      Crisis is ten slotte vooral een aanleiding om anders te gaan kijken en ook die dingen te gaan doen.

       

  • Dag Theo,
    Even vanuit twee perspectieven:
    Crisis; zet je in mijn beleving op je pad omdat het toch wel heel hard nodig on een omwenteling te maken, en als je dit goed aanpakt werkt het. 
    Vanuit het sjamanisme wordt een crisis ook wel opgewekt door bijv. op vision quest te gaan of de sundance ofzo.

    Maar er zijn ook veel mensen die ik ken en (ikzelf ook) die op totaal andere manieren grote bewustzijns-sprongen maken, 
    Bijv. door werkelijk te gaan kijken naar je kinderen, rebirthing, workshop met bewustzijnsthema etc.
    Andere hebben weer bijzondere ervaringen met psychodelische middelen, en openen een nieuwbewustzijn met peyote of bij de santo Daim...
    Er zijn zovele manieren en zoveel verschillende mensen.

    En ja velen creëeren een crisis om een systeem, patroon of wat dan ook te veranderen...
    Ooit zei een sjamaan uit Finland tegen me, wil je een crisis voorkomen, wek hem dan eens in de 4 jaar zelf op door je grenzen eens flink te verleggen, waardoor je tegen jezelf aanloopt; wat vind je eng om te doen? Ga dit eens aan; is het parachutspringen? Workshop tantra of......
  • Inderdaad, dal en piek bestaan ook niet. Het zijn slechts etiketten die iemand er op kan plakken, of niet.

    Er is geen waarheid, alleen perceptie.

    Het gaat alleen om het ervaren.

  • Hallo Kim,

    Je mag dan een vreemde eend zijn, je hebt wel een inspirerend profiel.

    Nog even een reactie op het bovenstaande. Ik denk niet dat je ellende hoeft te creëren om te groeien. Dat gebeurt, indien nodig, vanzelf wel. De wet van behoud van ellende, noem ik dat ;-)

    Wens jezelf het allerbeste toe en verwacht ook gerust dat de kosmos je dat succes geeft. Alles is cyclisch en alles is vergankelijk. De dalen komen vanzelf indien nodig, maar er mogen ook pieken zijn. Ik denk zelfs dat de vraag ook omgedraaid kan worden. "Heb ik succes nodig om te groeien in bewustzijn." En ook dan is het antwoord ja.

    Zoals Mandela citeerde in zijn beroemde speech, is een mens het meest bang om te stralen, om groots te zijn.

    Wees dus groots, maar accepteer alles op je pad, want dat is waarschijnlijk nodig om groots te worden.

     

    Groet,

    Jaap


  • Heel herkenbaar. Crisis is kans. Ik noem het ook wel ongewenste hulp.

    Maar de vraag is of dit een voorwaarde is voor ontwikkeling. Hmm... interessante vraag.

    Volgens mij werkt het zo:

     

    Mensen zijn van nature niet genegen te veranderen vanwege onzekerheid en angst. Je weet wat je hebt, je weet niet wat je krijgt. Vraag de gemiddelde mens of ze bereid zijn, in dikke mist met 1 meter zicht, een wandeling te maken door een berglandschap. Dat doen ze alleen als ze de garantie krijgen dat ze niet in een ravijn zullen stappen. Slechts enkelen hebben zo'n vertrouwen dat ze hiertoe bereid zijn.

    De Rode Zee spleet pas, toen Mozes de eerste stap zette.

    De grote meerderheid zal dus 'geholpen' moeten worden, willen ze ontwikkelen en dan werkt het zo. Pas als het water aan de lippen staat gaan mensen bewegen. Dat is echter een relatief begrip, want voor de één is dat als het wat tegen zit en voor de ander als hij in de goot ligt. Het systeem houdt zichzelf echter in stand. Als je veranderingsgezind bent, zul je snel bewegen. Ben je dit wat minder, is het wachten tot de dag dat het erg genoeg is geworden.

    Maar ben je gemakkelijk in staat los te laten en te veranderen, dan zul je dus ontwikkelen. De snelheid van ontwikkelen hangt daar echter mee samen. Je krijgt dus automatisch meer op je bordje, waardoor je grotere stappen kunt maken. Vroeg of laat bereikt ieder zijn grens.

    Er zijn ook mensen die verstenen en volledig inkapselen. Zij ontwikkelen zich niet, maar worden zeer rigide en eindigen in een pantser van wilskracht en ego. Het lijkt alsof ze sterk waren en alle crisissen hebben overwonnen. De vraag is of ze gelukkig zijn.

     

    "En toen kwam de dag, dat het risico om opgevouwen in de knop te blijven zitten groter was dan het risico om te bloeien" - Anaïs Nin

     

    Groet,

    Jaap Nieuwenhuijzen

    School voor Ontwikkeling

     

     

  • Dag Theo,
    Mooie vraag! Mijn ervaring is dat mijn bewustzijn soms 'zomaar' verhoogd wordt en soms door een crisis. Bij het laatste blijkt altijd achteraf dat ik de crisis nodig had om oude aankoeksels in mijn systeem los te weken. Die zaten er kennelijk zo diep in gegroefd dat ik er niet vanzelf bij kon komen. Wat me altijd op de been houdt is de gedachte dat me niets kan gebeuren wat niet een liefdevolle uitnodiging tot groei is. Als ik me dat realiseer, kom ik er wel doorheen en durf ik onderweg te voelen en te doorleven wat er naar boven komt. Ik denk dat veel mensen crisis en voelen verwarren met zwakte en daardoor niet verder komen. In onze cultuur is geen succes hebben en narigheid voelen eigenlijk (nog) vaak een taboe. Veel mensen schamen zich ervoor, laat staan dat ze het openlijk delen. Ze willen immers niet te boek staan als loser.
    Als ik de frustratie, wanhoop, angst, boosheid etc. durf te voelen en durf te delen met iemand die ik vertrouw zonder er een drama van te maken, breekt daarna het licht door en komen er nieuwe inzichten. Hoe dieper ik durf te voelen, hoe sneller mijn bewustzijn verhoogd wordt. Als ik me afsluit voor de gevoelens die een crisis oproept, komen ze via mijn onderbewuste op een slachtofferachtige manier toch naar de oppervlakte en dan moet ik alsnog aan de slag.
    De ontwikkeling naar een hoger bewustzijn verloopt meestal niet lineair, net zoals een vliegtuig meestal niet in een kaarsrechte koers vliegt. De piloot heeft te maken met allerlei ‘verstoringen’, luchtzakken, turbulenties. Toch komt hij in de meeste gevallen wel aan bij het einddoel, doordat hij steeds bijstuurt. Mijn ervaring is dat er vaak sprake is van een diepe dip voordat ik in een hoger bewustzijn kom. Een boogschutter trekt de pijl eerst terug voordat hij hem afschiet. Daardoor creëert hij de vaart.
    Als we het voor elkaar kregen om altijd super proactief en helder te zijn en voortdurend precies in visualisaties neer te zetten wat we willen, of liever gezegd, wat ons hart wil, dan zouden we misschien geen crises meer nodig hebben om verder te komen. Dan zou onze visie en onze focus op het licht alle oude pijnprogramma’s die nog in ons werkzaam zijn overschrijven.
    In het Transformatiespel dat ik regelmatig begeleid, zit een inzichtkaartje met de prachtige tekst: ‘De beste leerlingen krijgen de moeilijkste opgaven’. Dat vind ik een mooie manier om tegen een crisis aan te kijken.
    Het is troostend, te weten dat we precies goed zijn zoals we zijn, ook al worstelen we met een crisis. Gewoon menselijk zijn, met alles erop en eraan, is goed genoeg en zo kunnen we een ander nog eens een kans geven om mededogen te tonen.

  • Dag Theo,

    Als ik uit mijn eigen ervaring spreek, was het ook een diepe crisis ( lichamelijk + emotioneel) die me dwong mijn hele leven anders vorm te geven, dingen te gaan in-zien en mijn inzichten daadwerkelijk toe te passen. Soms dwingt het leven je zo ver omdat je ziel wil groeien. Dàt weet ik wel zéker. Het is een beetje zoals een mens die in een brandende kamer staat: zo lang de vlammen hem nog niet boven het hoofd groeien en er nog kans is dat het vuur dooft of dat hij nog via de traphal naar beneden kan, zal hij niet uit het raam van vier hoog naar beneden springen. Letterlijk vertaald betekent 'crisis' ook 'groei'.

    Soms zie ik bij mensen dat de vlammen nog niet hoog genoeg zijn. Ze ondernemen dus geen 'actie' en blijven steken. De angst voor verandering is dan groter dan de ellende van het 'nu'. Zoiets.

    Springen is niet makkelijk, maar plots 'doe' je het gewoon. Het is alsof er een sleuteltje omdraait. Dat was voor mij het keer-punt. En daarna dacht ik : ' Wow ! Had ik het maar eerder gedaan ! '

    Goedele

  • Hai Theo, wat een mooie vraag en onderwerp dat mij ook vaak bezighoudt.

    Zal proberen reactie op te geven. Crisis of geen crisis is op zich al een oordeel. Maar we kunnen iets wel als crisis of moeilijk ervaren als we er middenin zitten. Ik geloof erg dat de buitenwereld een afspiegeling is van je binnenwereld en dan vooral van datgene waar we ons niet van bewust zijn ofwel in onze schaduw ligt.

    Dat betekent dat je van weerstand, irritatie e.d. juist erg veel kunt leren. Ik geloof ook dat je kunt leren vanuit vreugde, maar ben er ook nog niet achter of dat dan ook de grote transformaties zijn. Wel geloof ik dat om patronen te doorbreken en te leren wat in je schaduw ligt moed vergt en vooral ook weerstand. Weerstand is ook de stap voor de transformatie. Dan is het de vraag of je daar als persoon tegen bestand bent. Of je de weerstand 'aan' kunt en er doorheen kan breken.

    Soms kan dat doordat het oude patroon echt geen optie meer is en biedt je dat voldoende houvast om door te gaan. Maar soms is de angst voor het onbekende groter, je weet tenslotte niet wat je terugkrijgt voor het oude (voelt alsof de bodem onder je voeten wegzakt) en dat kan ertoe leiden dat mensen blijven zitten. Ik geloof dat er dan een volgende situatie volgt die nog heviger of intenser is om iets duidelijk te maken, om het inzicht te geven voor de verandering.

     

    Volgens mij ben ik hiermee vooral op de tweede vraag ingegaan.

    Benieuwd naar andere reacties, harteliijke groeten Carmen

This reply was deleted.