Helpen?

Lieve lezer,Regelmatig lees ik over mensen die graag anderen willen helpen. Mij bekruipt dan steeds de vraag vanuit welke behoefte zij dat willen doen. Zelfs: wat maakt dat wij zo graag anderen willen helpen?Helpen heeft voor mij altijd iets ongelijkwaardigs. Ik ga jou helpen, omdat ik denk beter te weten wat jij nodig hebt. Ik kan jou helpen, want jij zit in de put, met de handen in het haar o.i.d.Ik wil je uitnodigen te voelen hoe de helper in jou voelt. Hoe voelt het voor je om een ander te helpen? Dat een ander jou nodig heeft? Vanuit welke behoefte in jezelf doe je het? En dan de andere kant. Hoe voelt het voor je om geholpen te worden? Dat een ander met hulp en oplossingen aankomt voor jouw problemen?Het kan aanvankelijk prettig voelen, om te helpen of om geholpen te worden. De helper voelt zich vaak verantwoordelijk, terwijl de geholpene het fijn kan vinden dat de ander hem iets uit handen neemt. Kun je er de afhankelijkheid in voelen? En het gevoel van (on)macht? Kun je voelen hoe het je iets ontneemt? In beide gevallen?In begeleiden gebeurt er iets anders. Dan heb je niets van de ander nodig voor jezelf. Je bent je bewust van je eigen behoeften en zorgt daar zelf voor. In een begeleiding spreek je iemand aan op zijn kracht, op zijn eigen vermogen antwoorden te vinden en beslissingen te nemen. Bij begeleiden blijft de ander zelf verantwoordelijk. Bij een begeleiding vanuit het hart ontstaat er een ontmoeting, waarin wonderen kunnen gebeuren.Een hartegroet van Wonieka

You need to be a member of Spiritueel Ondernemers Netwerk to add comments!

Join Spiritueel Ondernemers Netwerk

Email me when people reply –

Replies

  • Ik mis echt het nodige...?
    Daarnaast zijn er verschillende vormen van `helpen` en `begeleiden`

    Citaat: `In begeleiden gebeurt er iets anders. Dan heb je niets van de ander nodig voor jezelf.`
    Als je niets van de ander nodig hebt heb je de ander niet nodig. Wie begeleid of help je dan zonder de ander?

    Conclusie: als je iemand wilt helpen of begeleiden heb je altijd de ander nodig. Het lijkt me dom om deze afhankelijkheid te ontkennen. Zoiets kan ik boos over worden want wie dat ontkent, ontkent ook een deel de hulpbehoevende of degene die wordt begeleid.
  • Dag allemaal.

    Dit is een boeiend thema, want toen ik mijn vingers op het toetsenborg legde om mijn visie te geven op helpen, kwamen er een veelheid aan beelden boven, die tekst zouden kunen geven aan vele A4tjes.

    Ik zie het als mijn levensdoel, levensmissie, lifepurpose, mensen binnen en buiten organisaties te helpen hun eigen pad te vinden en ze daarmee op weg te helpen. Bij het nadenken over de - waarom ik dat doe - vraag, kwamen er diverse antwoorden naar boven.

    Allereerst beschik ik kennelijk over de kwaliteiten, talenten en vaardigheden, die maken dat me dit makkelijk afgaat met de mooiste resultaten.
    Daarnaast vind ik het leuk om dit te doen en hiermee mijn geld te verdienen.
    Ook geeft het me het gevoel, dat ik er waardigheid aan ontleen, omdat ik anderen help in het toevoegen van waarde aan en in hun leven. Maaaaar, toen iemand mij een aantal maanden geleden vroeg, wat nu mijn belangrijkste drijfveer is om dit 'werk' te doen, en hij me met een aantal waarom-vragen steeds dichter bij de kern van zaken wist te brengen, bleef er uiteindelijk één allesoverheersende waarde over, en dat was waardering.

    Ik kan eigenlijk geen scheiding aanbrengen tussen de begrippen helpen en begeleiden. Helpen staat dicht bij mijn gevoel, begeleiden heeft iets technisch, iets rationeels, iets cognitiefs.
    Voor mezelf vertaal ik de combinatie van beiden in mijn intentie, de ander te begeleiden door te helpen.
    Ik ga een relatie aan met de mensen die een beroep doen op mijn kunnen, en ik help ze, door ze met mijn vragen aan het denken te zetten en de antwoorden in zichzelf te vinden. Het inzetten van een ontdekkingsreis.
    Het kan echter tegelijkertijd ook zo zijn, dat ik persoonlijke ervaringen met ze deel en dat ik ze handvatten aanbied, als hulp, maar soms ook om ze te helpen de snelheid in het proces te krijgen of te houden.

    Begeleiden zonder te helpen geeft mij een koud gevoel. Als het ware een hulpverlener te zijn die op (emotionele) afstand blijft en die die zich bedient vanuit een methodiek of een techniek. Dat kan goed werken, maar is niet de stijl die bij mij past.
    Helpen is dus voor mij, samen, vanuit een specifieke vraagstelling, op pad gaan en gestructureerd naar een gewenst resultaat toewerken. Het is hierin van belang dat je wel de verantwoordelijkheid zichtbaar houdt.
    Ik ben een nitwit als het gaat om de werking van de afstandbediening van de tv. Wanneer ik vervolgens om hulp vraag, dan wordt de afstandbediening door iemand uit het gezin uit mijn handen gepakt, en de door mij gewenste actie is in no time gerealiseerd. Ik ben dus geholpen, maar alleen voor dat moment, want bij de volgende keer zal ik weer mijn gezinsleden nodig hebben.
    Kortom, - de ander laten ontdekken - is wat ik doe, door op het juiste moment, de enig juiste vraag te stellen, maar er ook te zijn in mijn openheid en kwetsbaarheid, en waar nodig een hand op iemands schouder te leggen, of een keiharde confrontatie te geven, door iemand op het juiste moment een spiegel voor te houden............ hahahahah, en nu heb ik dankzij dit thema ontdekt dat ik niet in staat ben geweest voor mezelf een antwoord te geven op de vragen wat - helpen - inhoudt.

    ...... en beste Henk, ik vraag me af welke spirituele waarde het woord en de actie - uitdagen - heeft?

    Hans
  • Dood spoor?
  • Als eerste helpen. Er ligt meestal een behoefte (drive) onder die moeilijk boven water komt. Dit mede omdat er duizenden exuces zijn om het te doen; helpen. En zijn slechts een paar redenen om het niet te doen. Ik daag julie uit om de redenen te noemen om het niet te doen.

    Succes!
  • Lieve Helma,

    Heel herkenbaar en mooi hoe je beschrijft wat helpen in jouw leven heeft betekent.

    En dank voor de oefening die je beschrijft. Een oefening die mensen laat ervaren hoezeer wat we denken op de een of andere manier bij anderen aankomt.

    Een hartegroet van Wonieka

    Helma Eijck zei:
    Hallo Wonieka,

    Ik denk dat iedere therapeut of coach het wel herkent, het "helperssyndroom". Ik (her)ken het in ieder geval wel. Het heeft veel te maken met je aard en de rol die hebt leren aanemen van jongsaf aan. Mijn vader was een enorme helper, in negatieve zin, waardoor ik zoiets had: laat me mijn eigen boontjes doppen, ik wil niet geholpen worden. Mijn moeder was een slachtoffer die ik altijd moest helpen, dat gaf mij bestaansrecht. Met dat soort overlevingspatronen gaan werken is een recept voor burnout. Werken en me verantwoordelijk voelen voor anderen werd een zure plicht en anderen om hulp vragen werd uiteindelijk noodzakelijk. Ik had toen zelfs nog de neiging om mijn therapeut te helpen. Het is dan een lange weg om de vrijheid en het plezier in je werk terug te vinden.

    Begeleiden is voor mij nu inderdaad ook een ontmoeting, een contact waarin je elkaar echt tegenkomt, een stukje samen oploopt en je verwondert over wat je tegenkomt. Als er een onvrijheid in komt vanuit mezelf of de ander, ervaar ik dat altijd fysiek. Dat is voor mij een signaal om de situatie van wat meer afstand te bekijken.

    Een vriendin van mij had ter illustratie een mooie ervaring met een oefening, waarbij 3 mensen haar afzonderlijk in een ruimte benaderden met ieder een andere gedachte. Bij de eerste kreeg ze het gevoel dat haar strot werd dichtgeknepen. Bij de tweede had ze het gevoel dat ze in een koker zat en bij de derde voelde ze zich vrij en open. De eerste had als gedachte:"ik ben de dokter ik en ik ga je beter maken". De tweede had als gedachte: ik denk dat ik weet wat er aan de hand is, maar vertel het maar. De derde had als gedachte: "Wat wil je met me delen". Zo zie je dat alleen al de gedachte invloed heeft op iemands gevoel van vrijheid, laat staan je woorden en handelingen.

    Hartelijke groet,

    Helma
  • Hallo Wonieka,

    Ik denk dat iedere therapeut of coach het wel herkent, het "helperssyndroom". Ik (her)ken het in ieder geval wel. Het heeft veel te maken met je aard en de rol die hebt leren aanemen van jongsaf aan. Mijn vader was een enorme helper, in negatieve zin, waardoor ik zoiets had: laat me mijn eigen boontjes doppen, ik wil niet geholpen worden. Mijn moeder was een slachtoffer die ik altijd moest helpen, dat gaf mij bestaansrecht. Met dat soort overlevingspatronen gaan werken is een recept voor burnout. Werken en me verantwoordelijk voelen voor anderen werd een zure plicht en anderen om hulp vragen werd uiteindelijk noodzakelijk. Ik had toen zelfs nog de neiging om mijn therapeut te helpen. Het is dan een lange weg om de vrijheid en het plezier in je werk terug te vinden.

    Begeleiden is voor mij nu inderdaad ook een ontmoeting, een contact waarin je elkaar echt tegenkomt, een stukje samen oploopt en je verwondert over wat je tegenkomt. Als er een onvrijheid in komt vanuit mezelf of de ander, ervaar ik dat altijd fysiek. Dat is voor mij een signaal om de situatie van wat meer afstand te bekijken.

    Een vriendin van mij had ter illustratie een mooie ervaring met een oefening, waarbij 3 mensen haar afzonderlijk in een ruimte benaderden met ieder een andere gedachte. Bij de eerste kreeg ze het gevoel dat haar strot werd dichtgeknepen. Bij de tweede had ze het gevoel dat ze in een koker zat en bij de derde voelde ze zich vrij en open. De eerste had als gedachte:"ik ben de dokter ik en ik ga je beter maken". De tweede had als gedachte: ik denk dat ik weet wat er aan de hand is, maar vertel het maar. De derde had als gedachte: "Wat wil je met me delen". Zo zie je dat alleen al de gedachte invloed heeft op iemands gevoel van vrijheid, laat staan je woorden en handelingen.

    Hartelijke groet,

    Helma
  • Wat mij de afgelopen jaren duidelijk geworden is dat het mij een fijn gevoel gaf om een ander te helpen. Daarbij was soms duidelijk re zien dat ik geen oog voor de ander had en alleen mijn eigen behoefte aan het vervullen was. Tegenwoordig vind ik voldoening om de ander op weg te helpen. Dit kan zijn door mogelijkheden aan te dragen, waaruit de ander kan kiezen. Of door de ander te helpen doordat hij/zij er om gevraagd heeft. Vol ja zeggen tegen iemand die jou om hulp vraagt houdt nog al wat in. Het kan namelijk zijn dat je iets gaat doen wat je zelf niet leuk vind om te doen. En hoe doe je dat doen. Word je chagrijnig of word je nederig omdat hulp uit zoveel verschillende gezichten heeft. Bij mij is dat laatste het geval.

    Ik ben heel erg gegrepen door een film. Deze heet Pay it forward. De inhoud van de film gaat over een jongen in Amerika die een maatschappijleer opdracht krijgt. Maak een concreet en uitvoerbaar plan om de wereld te verbeteren.
    Deze jongen had het volgende bedacht:
    Wanneer iemand jou helpt, dan bedank je die persoon door drie andere personen te helpen (op jouw manier, welke vorm dan ook ). Zo wordt een grote reactie gecreëerd.
    Dit was bedacht in Amerika. Ik was laatst bij een haptonoom en daar hadden we het ook over hulp. Hij vertelde uit zijn ervaring dat in de periode dat hij nog student was hij niet veel geld had. Al het geld wat hij had gaf hij uit aan cultuur en reizen. Tijdens zo'n reis liftte hij naar Joegoslavië en reed hij ca. 30 uur met een vrachtwagenchauffeur mee. Toen ze afscheid van elkaar namen vroeg de haptonoom wat de chauffeur van hem kreeg. Deze gaf als antwoord niets, Wanneer je straks wat beter in je geld zit, geef het dan aan iemand die het dan nodig heeft. Dit is realiteit. Het maakt niet uit vanuit welke manier jij die reactie in stapt. Het erin stappen daar gaat het om.

    Hulp heeft bij mij vaak opgeroepen dat ik minderwaardig was, of voor wat hoort wat. Als gevolg daarvan heb ik een patroon ontwikkeld van ik doe het zelf (en dan ook nog alleen). Toen ik mij dat realiseerde besefte ik dat ieder zijn kwaliteiten heeft en naar mijn mening wordt de wereld een betere wereld wanneer we gebruik maken van elkaars kwaliteiten. Het leven is voor mij naast vechten nu ook een leven geworden van genieten. Genieten van elkaar en dat ik het niet meer alleen hoef te doen.
  • Dank je wel Wonieka,
    Je antwoord geeft ruimte.
    Vanuit een gevoel van verantwoordelijkheid, zo zie ik dat tenminste, heb ik ook de wens dat een ander er iets mee doet. Dat loslaten lijkt me heel goed en dat kan natuurlijk vanuit het besef dat een ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en wij ons daar niet in mogen mengen als dat niet gewild of gewenst wordt.
    Dan heb ik nog wel moeite met in hoeverre je je daarin moet mengen en een ander kan stimuleren.
    Vanuit mezelf weet ik dat af en toe een duwtje in de rug als je twijfelt wel goed kan zijn.
    Groetjes

    Corrie.
  • Hallo Corrie,

    Heel lang heb ik de behoefte gehad om anderen te helpen. Het was zelfs een overlevingspatroon. Hoewel ik nu denk dat het begonnen is vanuit een groot kinderhart, dat gaf om het geven. En nu voelt het voor mij opnieuw zo. Geven om te geven, omdat ik overstroom. Dat heeft niets persoonlijks meer. Aansluiten op dat wat nodig is. Voor mij is een al dan niet hardop gestelde vraag wezenlijk, omdat dit de verantwoordelijkheid bij de persoon zelf legt. Alleen dan kan er een wezenlijke verandering of ontwikkeling plaatsvinden.

    Een hartegroet van Wonieka

    corrie vonk zei:
    Hallo Wonieka en Lianne,

    Als ik iemand begeleidt komt dat voort uit de behoefte de ander te helpen ( behoefte) en mijn kennis/ervaring door te geven zodat de ander er ook iets mee kan en daardoor zich meer bewust wordt en harmonischer met het leven om kan gaan.
    Tegelijkertijd merk ik dat het ook gaat om een stukje waardering en erkenning ( behoefte). Als die ander er niets mee doet ben ik gauw uitgepraat. Ik vind het dan zonde van mijn tijd en inspanning en voel me afgewezen. Het buikgevoel komt dan op zoals zo mooi omschreven in het boek " effect over communikatie en teambuilding" van Johan Olav Koss en Bente Marie Ihlen. Daarentegen als ik zie dat de ander er iets mee doet of ermee geholpen wordt en er blij mee is, geeft me dat vreugde en energie.
    Dat heeft er toe geleid niet meer spontaan iemand te adviseren, slechts als de ander iets vraagt ga ik er op in, zodat ik zekerheid heb dat die ander er behoefte aan heeft.
    Wat is jullie ervaring hierin?

    Groetjes

    Corrie
  • Hallo Wonieka en Lianne,

    Als ik iemand begeleidt komt dat voort uit de behoefte de ander te helpen ( behoefte) en mijn kennis/ervaring door te geven zodat de ander er ook iets mee kan en daardoor zich meer bewust wordt en harmonischer met het leven om kan gaan.
    Tegelijkertijd merk ik dat het ook gaat om een stukje waardering en erkenning ( behoefte). Als die ander er niets mee doet ben ik gauw uitgepraat. Ik vind het dan zonde van mijn tijd en inspanning en voel me afgewezen. Het buikgevoel komt dan op zoals zo mooi omschreven in het boek " effect over communikatie en teambuilding" van Johan Olav Koss en Bente Marie Ihlen. Daarentegen als ik zie dat de ander er iets mee doet of ermee geholpen wordt en er blij mee is, geeft me dat vreugde en energie.
    Dat heeft er toe geleid niet meer spontaan iemand te adviseren, slechts als de ander iets vraagt ga ik er op in, zodat ik zekerheid heb dat die ander er behoefte aan heeft.
    Wat is jullie ervaring hierin?

    Groetjes

    Corrie
This reply was deleted.