Helpen?

Lieve lezer,Regelmatig lees ik over mensen die graag anderen willen helpen. Mij bekruipt dan steeds de vraag vanuit welke behoefte zij dat willen doen. Zelfs: wat maakt dat wij zo graag anderen willen helpen?Helpen heeft voor mij altijd iets ongelijkwaardigs. Ik ga jou helpen, omdat ik denk beter te weten wat jij nodig hebt. Ik kan jou helpen, want jij zit in de put, met de handen in het haar o.i.d.Ik wil je uitnodigen te voelen hoe de helper in jou voelt. Hoe voelt het voor je om een ander te helpen? Dat een ander jou nodig heeft? Vanuit welke behoefte in jezelf doe je het? En dan de andere kant. Hoe voelt het voor je om geholpen te worden? Dat een ander met hulp en oplossingen aankomt voor jouw problemen?Het kan aanvankelijk prettig voelen, om te helpen of om geholpen te worden. De helper voelt zich vaak verantwoordelijk, terwijl de geholpene het fijn kan vinden dat de ander hem iets uit handen neemt. Kun je er de afhankelijkheid in voelen? En het gevoel van (on)macht? Kun je voelen hoe het je iets ontneemt? In beide gevallen?In begeleiden gebeurt er iets anders. Dan heb je niets van de ander nodig voor jezelf. Je bent je bewust van je eigen behoeften en zorgt daar zelf voor. In een begeleiding spreek je iemand aan op zijn kracht, op zijn eigen vermogen antwoorden te vinden en beslissingen te nemen. Bij begeleiden blijft de ander zelf verantwoordelijk. Bij een begeleiding vanuit het hart ontstaat er een ontmoeting, waarin wonderen kunnen gebeuren.Een hartegroet van Wonieka

You need to be a member of Spiritueel Ondernemers Netwerk to add comments!

Join Spiritueel Ondernemers Netwerk

Email me when people reply –

Replies

  • Hallo Lianne en Corrie,

    Hartelijk dank voor jullie reacties. Wat mij opvalt in jullie schrijven over motivatie/wens om begeleider te worden, dat jullie in algemeenheden praten. Over wat anderen zou kunnen motiveren. Je kunt er heel veel over denken en bedenken. Wat ik interessant vind is wat heeft jullie bewogen om een begeleider te worden?

    Een hartegroet van Wonieka

    Lianne van Zutphen zei:
    @corrie,

    Waar komt de motivatie vandaan, ik denk graag even mee…. Ik denk dat motivatie overal vandaan kan komen. Misschien wordt de wens om begeleider te worden uit idealisme geboren. Bijv. omdat iemand wenst, dat andere ook zoveel mogelijk bij hun vrijheid en kracht blijven. De ene persoon gaat schrijven de ander maakt en schilderij en een begeleider kiest voor een direct contact. Waarschijnlijk houd h(z)ij veel van zichzelf en van andere mensen en heeft h(z)ij een mooie balans tussen hoofd en hart. Misschien komen zijn of haar collega’s vaker voor een praatje even langs. En merkt h(z)ij dat dit veel betekend, voor hen beide, (een prettige, goed gesprek geeft ook de begeleider energie). Misschien vind h(z)ij het gewoon leuk om mee te denken met iemand en is de begeleider heel creatief. En heeft h(z)ij er schik in om vraagstukken van verschillende kanten te bekijken. Men kan de wens om begeleider te worden ook spontaan krijgen. Nadat iemand misschien zelf jaren geworsteld heeft met een thema en de nieuwe inzichten nu als ervaringsdeskundige wil delen. Ik ken een begeleider die het kreeg opgedrongen van zijn leidinggevende. Met frisse tegenzin ging hij braaf naar de cursus, na 2 jaar en vele meters boeken verder, werd hij enorm enthousiast. Hij heeft zijn baan opgezegd en is het fulltime begeleider geworden. Vaak is het zo dat begeleiders ervoor kiezen omdat ze er goed in zijn. Waar je goed in bent vind je meetal ook leuk of fijn.
    Ook een ontmoeting, een boek of film, etc. kan je motiveren. De meeste begeleider volgen opleidingen, andere zijn natuurtalenten zoals Tolle of Covey. Wat denk jij?
  • @corrie,

    Waar komt de motivatie vandaan, ik denk graag even mee…. Ik denk dat motivatie overal vandaan kan komen. Misschien wordt de wens om begeleider te worden uit idealisme geboren. Bijv. omdat iemand wenst, dat andere ook zoveel mogelijk bij hun vrijheid en kracht blijven. De ene persoon gaat schrijven de ander maakt en schilderij en een begeleider kiest voor een direct contact. Waarschijnlijk houd h(z)ij veel van zichzelf en van andere mensen en heeft h(z)ij een mooie balans tussen hoofd en hart. Misschien komen zijn of haar collega’s vaker voor een praatje even langs. En merkt h(z)ij dat dit veel betekend, voor hen beide, (een prettige, goed gesprek geeft ook de begeleider energie). Misschien vind h(z)ij het gewoon leuk om mee te denken met iemand en is de begeleider heel creatief. En heeft h(z)ij er schik in om vraagstukken van verschillende kanten te bekijken. Men kan de wens om begeleider te worden ook spontaan krijgen. Nadat iemand misschien zelf jaren geworsteld heeft met een thema en de nieuwe inzichten nu als ervaringsdeskundige wil delen. Ik ken een begeleider die het kreeg opgedrongen van zijn leidinggevende. Met frisse tegenzin ging hij braaf naar de cursus, na 2 jaar en vele meters boeken verder, werd hij enorm enthousiast. Hij heeft zijn baan opgezegd en is het fulltime begeleider geworden. Vaak is het zo dat begeleiders ervoor kiezen omdat ze er goed in zijn. Waar je goed in bent vind je meetal ook leuk of fijn.
    Ook een ontmoeting, een boek of film, etc. kan je motiveren. De meeste begeleider volgen opleidingen, andere zijn natuurtalenten zoals Tolle of Covey. Wat denk jij?
  • Dat is heel mooi geformuleerd Lianne, maar hoe zit het met de motivatie/wens om begeleider te worden ?
    Waar komt dat vandaan?

    Groetjes

    Corrie.


    Lianne van Zutphen zei:
    Helemaal mee eens!

    De begeleider geeft alleen kennis, liefde en ervaring door om dit samen te voegen en te verwerken met hetgeen de gesprekspartner zelf al in huis heeft.

    Daardoor krijgt de innerlijke kracht weer wat ruimte en komen eigen hulpbronnen naar boven.
  • Helemaal mee eens!

    De begeleider geeft alleen kennis, liefde en ervaring door om dit samen te voegen en te verwerken met hetgeen de gesprekspartner zelf al in huis heeft.

    Daardoor krijgt de innerlijke kracht weer wat ruimte en komen eigen hulpbronnen naar boven.
This reply was deleted.