Het Nieuwe (Net) Werken

4554006070?profile=original

 

 

Okay, ik was er maar een uurtje, maar ik ben er wel geweest! Op de netwerkborrel van LinkedIn afgelopen woensdag 1 juni. Eén uur in zo’n crowded house is als een eeuwigheid voor iemand die zo notoir mensenschuw is als ik dat ben. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb er wel leuke mensen ontmoet en heb me op de achtergrond best vermaakt met het kijken naar al die door elkaar dwarrelende, visitekaartjes strooiende mensen. Hier vleiend, flirtend en een ‘je-begrijpt-wel-wat-ik-bedoel-knipoog’, daar een geïnteresseerde blik, een pijnlijke misvatting of klamme handdruk.

Ik was met opzet vroeg, zodat de menigte zich opbouwt in plaats van dat ik mezelf er doorheen moet worstelen, dat maakt me nog meer onzeker. Langzaam druppelde de ene netwerker na de andere binnen. Sommige net zo onzeker als ik (dat schept dan toch een band), anderen als wakkere jagers spiedend naar een prooi of medejager in de aanwassende netwerkkudde in de avondschemering van Brooklyn (lunch, diner, borrel, cocktails, dance), DJ aanwezig, hapjes van het huis, drankjes zelf betalen. De kaartjes met naam en veiligheidsspeld lagen netjes op alfabetische volgorde op een grote tafel bij de ingang en, eenmaal opgespeld op revers of borst, kon men dus eenvoudig zien met wie men van doen had. Bij de heren vormt het staren naar de borst – mijn ogen zijn na een dagje achter de computer niet meer zo een, twee, drie ingesteld op het gemakkelijk schakelen in scherpte-diepte – geen enkel probleem. Bij dames kan het nog wel eens verkeerd worden opgevat, maar een gemakkelijke ijsbreker is het wel. En, hoe omvangrijker de borsten, hoe eenvoudiger het kaartje te lezen is. Dus… Voor de borstenmannen onder ons absoluut een aanrader, ga netwerken! Billenmannen hebben hier weinig te zoeken, vrees ik.

Vlak na mijn entree volgden twee dames. We raakten aan de praat en allerlei vragen wrongen zich tussen de regels van mijn die middag speciaal voor deze gelegenheid aangemaakte mentale netwerkmemo een weg naar boven. ‘En… wat doen jullie?’ ‘Willen jullie wat drinken?’. ‘Wijntje? Biertje? Frisje?’ kwam het semi-routineus uit mijn mond, eigenlijk meer om mezelf een houding te kunnen geven. Ze bleken beide owner van een recentelijk opgericht trainingsbedrijf, Hallo Hospitality en spraken me aan met ‘u’ (ik slaap al dagen slecht, dus het zullen de wallen onder m’n ogen geweest zijn. Of ben ik met 45 officieel een ‘u’?). De dames zaten in de laatste week van hun opleiding en waren – vooruitlopend op het zonder meer behaalde diploma – alvast een bedrijf begonnen. De eerste opdracht was binnen en leuke contacten, gesprekken en opdrachten liggen absoluut en zonder enige twijfel op hen te wachten. Tomeloze positiviteit en ondernemingslust, nog ligt de wereld aan hun voeten. Mooi om die energie en verwachtingen te voelen en te ervaren. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan 16 jaar eerder…

Was ik toen ook zo vol vuur? Volgens mij niet. Dat kwam pas toen ik goed en wel op weg was, maar dan nog was ik meer op dreef dan vol vuur. Mijn insteek, zo ik die al had, was anders. Impulsief als ik kan zijn, had ik mezelf een deadline gesteld. Ik was niet blij met mijn werk, nam ontslag en als ik vòòr 1 december geen andere baan zou vinden, zou ik voor mezelf beginnen.

De eerste jaren van Musa bureau voor ontwerp (Musa: Frans / Italiaans voor Muze) waren te vergelijken met de droomvlucht in de Efteling. Ik kwam terecht in de sneltrein van de wonderbaarlijke wereld van ‘Het Ondernemen’. Ik was ‘ondernemer’, dat woord moet je eens proeven. Het is als een nog warme croissant met roomboter en een likje huisgemaakte abrikozenjam. Als een mooi wijnglas met een prachtig volle Bordeaux. Het verlaat nooit echt je mond, het blijft er een beetje in sluimeren. Probeer het maar eens.

De opdrachten kwamen aanwaaien en het enige wat ik hoefde te doen, was ze opvangen en uitwerken, Prikkebeen meets Carson. 24/7 was ik bezig, maar het voelde niet als werken, eerder als een verdieping in een hobby. Het waren gouden tijden en zoals het een goede droomvlucht betaamt, was alles mogelijk. Intuïtief en zonder het te weten volgde mijn bedrijfje de groei die al vele dromers voor mij hadden doorgemaakt. De eerste werknemers kwamen, de eerste stagiairs, het eerste echte kantoor, de eerste grote vissen, de Koi onder de opdrachtgevers. Nog was netwerken mij vreemd, het bestond uit borrels die per mail werden afgesproken of via telefoontjes met collega’s en opdrachtgevers. Opdrachten kwamen als vanzelf, dus de noodzaak, of zelfs maar het besef dat een netwerk wel eens van pas zou kunnen komen, was iets dat zich ergens ver weg in de periferie van mijn droom afspeelde. Niet echt onder handbereik, laat staan bewust aanwezig.

Groei volgde op groei, opdracht op opdracht, groter kantoor op groter kantoor. Door het aannemen van hoofdzakelijk oud-collega’s (dan weet je tenminste wat voor vlees je in de kuip hebt) ontstond er een hecht team dat vorm gaf aan een nieuwe droom: het grootste ontwerpbureau van Den Haag worden. Waarom? Geen idee… zomaar, omdat het mogelijk was. We zaten overduidelijk in een flow. Een groot gerenommeerd ontwerpbureau toonde opeens interesse. Overname in ruil voor kennis en een rol als directeur van een dochter in Duitsland. In overleg met ‘mijn’ mensen, hebben we het niet gedaan, hoe verleidelijk en complimenteus het ook was en leek. Achteraf bleek de dochter in Duitsland de spreekwoordelijke zeepbel. En niet eens een fraaie, maar zo eentje van zeep met teveel water, die alleen al door ernaar te kijken uit elkaar spat. Er deden zich meer gelegenheden voor om andere wegen in te slaan, we hebben onze eigen experimenten gehad met het opzetten van initiatieven, maar uiteindelijk kabbelde alles door als een rustig riviertje met hier en daar een stroomversnellinkje. Jaren, crises, collega’s en opdrachtgevers kwamen en gingen voorbij. We kenden goede tijden, slechte tijden. Mooie momenten en absoluut ook minder mooie, maar daarom niet minder waardevolle momenten… achteraf. Zoals met veel herinneringen, heeft ook deze geschiedenis voor altijd een gouden randje in mijn hart en mijn geheugen.

En nu? Nu werk ik alleen. Een opzet waar ik min of meer zelf voor gekozen heb en waar ik me op dit moment prettig bij voel. Het werk is veranderd, het ondernemen is veranderd, de opdrachten zijn veranderd. Of ben ik gewoon veranderd? Ik hoop van wel. Ik zou niet meer dezelfde willen zijn als 16 jaar geleden. Niet eens meer kúnnen al zou ik willen. Misschien alleen als ik toen zou weten wat ik nu weet, but where ‘s the fun in that?

Opdrachten komen nu, waarschijnlijk ook de door de crisis, niet zo gemakkelijk meer los. Zeker vanuit de bouwbranche, een gebied waarop ik me de laatste zeven jaar gespecialiseerd heb, valt er voorlopig niet echt veel te verwachten zo lijkt het. Change of plan. Maar de contacten die eens beschikbaar waren zijn soms ook andere wegen ingeslagen, hebben andere posities gekregen en zo is het netwerken, het aanwezig zijn op social media en het onderhouden van contacten, nagenoeg noodzaak geworden. Zeker als je niet zo bekend bent in de regio (een Hagenaar in Noord Brabant is als een Englishman in New York) is het vaak moeilijk om aan nieuwe opdrachtgevers en opdrachten te komen. Dat maakt gelukkig wel creatief en het geeft weer even dat oude gevoel van ondernemen. Handen uit de mouwen dus en híer met dat toetsenbord!

Langzaam vindt ik mijn weg in dit Nieuwe Werken, dit Nieuwe Ondernemen. En, xenofoobtechnisch, lijkt / voelt het zelfs wel veiliger dan ooit om op deze manier te ondernemen. In ieder geval de eerste stappen. Vanuit de comfortzone van mijn kantoor annex studio, kan ik heel eenvoudig laten zien wat ik kan, wat ik maak en gemaakt heb. Wat ik op dit moment aan het doen ben, wat mij interesseert, wat me bezig houdt en wat niet. Geen gesleur meer met portfoliomappen, geen gehannes met stapels drukwerkvoorbeelden onder de arm naar de een of ander. Via LinkedIn, Twitter, Facebook en Hyves sta ik in contact met de wereld en de wereld met mij en met een druk op de knop kan ik iedereen bij mijn leven en mijn ondernemen betrekken. Met iPad of laptop op schoot hoeven zij maar te klikken op de link in mijn profiel om te zien wat voor vlees zij eventueel in de kuip krijgen. En het is leuk, want vaak krijg ik direct feed back en kom ik zo in gesprek. En wil ik uit die betrekkelijke anonimiteit van mijn comfortzone? Dan graai ik al mijn moed bij elkaar, pak een stapeltje visitekaartjes, mijn mentale memootje, m’n charmantste glimlach en dan ga ik een uurtje netwerken in de hitte van Brooklyn. Eens kijken of ik het de volgende keer redt tot de hapjes rondgaan. Ik wordt daar vast nog wel eens goed in en dan sluip ook ik, ogenschijnlijk ontspannen en routineus als een echte netwerktijger, die verse kudde netwerkers in om op zoek te gaan naar een passende prooi. Maar tot die tijd maak ik cirkelbewegingen en blijf ik nog even aan de rand, waar de gemakkelijkste prooi zich ophoudt.

Drankje iemand?

E-mail me when people leave their comments –

You need to be a member of Spiritueel Ondernemers Netwerk to add comments!

Join Spiritueel Ondernemers Netwerk