Placet hic requiscere Musis

‘Hier behaagt het de Muzen te rusten’… Een zin die ik ongeveer acht jaar geleden, tijdens een workshop naar aanleiding van het zoveel jarig bestaan van mijn ontwerpbureau, op een schilderij penseelde.

 

Sinds die laatste penseelstreek zijn er zeven jaar vergaan en is er veel gebeurd. Een komen en gaan van ontwerpers, opdrachtgevers en kansen in de grillige onvoorspelbaarheid van de economie. Maar dat is wat ondernemen is.

 

Afgelopen maandag heb ik de laatste spullen uit het kantoor in Den Haag opgehaald. Een stad waar ik niet alleen geboren ben, maar waar ik ook altijd graag gewoond en gewerkt heb en nog steeds een sterke band mee heb. Een stad die ik ken.

 

De laatste vijf jaar had ik een samenwerking met een communicatiebureau. We deelden een kantoor, de huur en de opdrachtgevers. Omdat het niet uitmaakt van waaruit ik werk (lang leve internet!), was het geen enkel probleem wanneer ik in Den Haag zou zijn. Meestal was ik er een of twee keer per week, soms alleen als het nodig was, voor een briefing of een ontmoeting met een opdrachtgever. Voordat ik dan terugreed naar huis ging ik altijd eerst nog even langs voor mij bijzondere plekjes. Het strand, de huizen waar ik gewoond heb, het bos, gewoon om te kijken of het er nog is. Ook als ik me onzeker voel maak ik zo’n rondje door mijn verleden.

 

De directeur van het communicatiebureau had een nieuwtje. Of we nog even een kop koffie konden drinken voordat hij naar een volgende afspraak moest. ‘We zijn gefuseerd met een ander ontwerpbureau. Vanaf 1 januari gaan we – vanuit dit kantoor – verder onder een nieuwe naam’… Oh… o.k…

 

Door mijn verhuizing naar Klundert valt mijn deel van de huur daar weg, dat moet opgevuld, want te hoog voor het communicatiebureau alleen. Het betreffende te fuseren ontwerpbureau is nu nog gevestigd in een prachtig pand in één van ‘s Haagsch meest prettige, chique buurten, maar ook daar is de huur hoog en dus zijn beide partijen bij zo’n fusie geholpen. Win – win, wat wil je nog meer?. Mijn reactie op het ‘nieuwtje’ was dat ik het al had zien aankomen en dat het een logische stap is. Ik voelde op dat moment – en nog steeds – geen woede, geen wroeging, geen angst, geen blijdschap, alleen maar stilte, rust. Het zijn beide lieve en eerlijke mensen, zowel de directeur van het communicatiebureau als ook de eigenaar van het ontwerpbureau, en hun fusie kan een gouden greep zijn, want ze vullen elkaar – net als wij eens – heel goed aan. Misschien nog wel beter.

 

Na ons gesprek begon ik de spullen in mijn auto te laden. Boeken, drukwerkmodellen, ordners vol met belegen administratie, papieren getuigen van een bewogen verleden. En terwijl ik daarmee bezig was, speelde zich in mijn hoofd de film van de afgelopen 15 jaar af. Het wegvallen van grote klanten door bezuinigingen van de overheid, het moeten ontslaan van mensen die me heel na stonden. De dood van een van mijn ontwerpsters, de overval op de garage beneden, die – om de knulligheid waarmee het gedaan werd – eerder lachwekkend dan beangstigend was. Het faillissement van de verhuurder waardoor er een nieuwe louche huisbaas de boel kwam runnen (‘Als je de huur niet op tijd betaald, stuur ik wel effe twee mannetjes’…). De leuke gesprekken met opdrachtgevers, feestjes en etentjes met ‘mijn’ mensen, de kick van het binnenhalen van een nieuwe opdracht… Er kwamen nieuwe kantoren, collega’s, klanten, kansen en uitdagingen. Een tweede economische crisis volgde waarna we in afgeslankte vorm verder gingen in het kantoor waar ik die dag in de vrieskou de laatste ankertjes van mijn betrekkelijke zekerheid losmaakte.

 

Toen de auto eenmaal vol was, wilde ik het schilderij, een kleurrijk ding van zes samengestelde schilderijtjes, bovenop de andere spullen leggen, maar het paste niet. Het wilde niet passen, hoe ik ook wrong en duwde, het ging gewoon niet. Toch wat teleurgesteld zette ik het schilderij terug in een hoek van het kantoor dat kort daarvoor nog mijn stekkie was en opeens werd ik overspoeld door een gevoel van liefde en berusting. Ik keek naar ‘mijn’ werkplek, die al was aangepast aan ‘de nieuwe situatie’ en naar de zin op het schilderij: ‘Placet hic requiscere Musis’, Hier behaagt het de Muzen te rusten, herhaalde ik in gedachten… En ik voelde dat dat precies was wat ik op dat moment moest doen: niet alleen míjn hoofdstuk daar afsluiten, maar ook de Muzen dáár laten rusten…

 

Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke legende. Ik wordt uitgedaagd om te communiceren, uit m’n comfortzone te komen en te ondernemen. Iets waar ik – zolang alles als vanzelf liep – nooit aandacht aan heb hoeven besteden. De opdrachten kwamen immers bijna als vanzelf binnen. Maar nu wordt ik geconfronteerd met een soort leegte, met vragen waarmee ik – op dit gebied althans – nooit mee heb geworsteld. Wat wil ik nu eigenlijk? Ik wil door, dat is zeker, ik wil verder met het ontwerpen omdat ik dan kan creëren. Ik wil verder met fotograferen, want ook zo kan ik creëren. Maar wat wil ik nu eigenlijk bereiken? Wat is mijn droom, wat is mijn ambitie?

 

Via LinkedIn kwam ik in contact met een lieve, wijze en creatieve man die z’n sporen in het vak ruimschoots verdiend heeft en aanbood mij te helpen. Na wat gesprekken daagde hij me uit om iets te doen dat ik zelf nooit zou doen: ‘Zorg dat men ervan weet! Gooi het op het net! Maak wereldkundig dat je verder wilt en vraag om advies, ideeën en wie weet? Alles is mogelijk!’

 

De eerste pagina’s van het nieuwe hoofdstuk liggen open voor me om opnieuw vorm te krijgen en ik voel de belofte die in die nu nog lege pagina’s besloten ligt…

 

Dus, bij deze: heb je een reactie, een idee, raad of advies? Mail me dan, ik ben heel benieuwd!

 

Liefs, Pat

 

1181601392_6_hx67.jpeg?w=298&h=300

E-mail me when people leave their comments –

You need to be a member of Spiritueel Ondernemers Netwerk to add comments!

Join Spiritueel Ondernemers Netwerk

Comments

  • Hi Margriet,

    Ik herken je verhaal (ook Waterman?), maar inmiddels is er veel veranderd. het was voor mij de aanleiding om weer echt te gaan ondernemen en dus ook keuzes te maken. Ik ben weer veel meer met mijn passies bezig en ben het vertrouwen in mezelf en in het leven aan het opbouwen. Veel dingen gebeuren met een reden en willen iets zeggen, daar probeer ik bewuster mee om te gaan. Ondanks dat ik ook een einzelgänger ben, introvert ben en me het best voel als ik alleen ben, besef ik ook dat ik - voornamelijk als ondernemer - mezelf zal moeten laten zien om opdrachten te krijgen waarin ik mijn passies kwijt kan.

    Dank je wel!

    Groetjes, Pat

  • Helaas kan ik je niet dienen van advies, maar keuzes worden vaak voor je genomen, zo is mijn ervaring. Toen een vriend van me overleed (waarvan ik het exact heb aangevoeld dat/hoe het ging gebeuren), had ik een deken waarop ik hem nog gemasseerd had. Ik twijfelde of ik de deken nog zou wassen of niet, want hij was me erg dierbaar en ondanks dat ik het niet kon weten, voelde ik dat hij er binnenkort niet meer zou zijn. De deken paste niet in de machine op dat moment en dus hou ik eraan vast als een souvenir. Ik begrijp jouw worsteling in keuzes heel goed. Ik ben al twee jaar in mezelf gekeerd om antwoorden te zoeken en mijn ziel wil leren, lezen, kennis vergaren, schilderen enz. enz.. Voor het eerst heb ik nu de afgelopen zes weken de tijd en zin om mee te gaan in de flow van het leven en de dingen die anderen bezig houden en dus heb ik nu hele leuke contacten waar ik erg dankbaar voor ben. Desalniettemin blijf ik een Einzelgänger als het gaat om mijn ideëen uitdragen, richting bepalen, draagvlak kiezen enz. enz.. en mijn gaves zijn erg breed en mijn werkterrein heb ik zeer ´aards´ willen vormgeven.... Wat vanzelfsprekend een contrast oplevert waarvan ik me afvraag of ik de juiste keuzes maak. Hoe dan ook: Ik heb ondervonden dat het beter is om keuzes te maken dan om te blijven hangen in twijfel. Dus Patrick: Volle gas vooruit??? Go for it!!!!!
This reply was deleted.